پایگاه خبری تحلیلی”صبح خرد”(sobhekherad.ir)

آقاي وزير؛ کارنامه شما و مديران ستادي‌تان قابل دفاع نيست. از هر جهت که نگاه کنيم اوضاع آموزش‌و‌پرورش خوب نيست. سلسله عملکردهاي غلط شما و مجموعه مديريتي تحت امرتان باعث اعتراض و تحصن معلمان شده است. مهم‌ترين دستاورد اعتراض صنفي و مدني معلمان مي‌توانست ريشه‌يابي مشکلات و نابرابري‌هاي اجتماعي و اقتصادي حوزه آموزش‌و‌پرورش باشد؛ اما افسوس که از حرف‌هاي شما و مديران ستادي‌تان بي‌عملي و انفعال بيرون مي‌آيد نه چيز ديگر.

***اعتراض معلمان؛ صنفي يا سياسي؟

حسين طاهري‌فرد / فعال فرهنگي و رسانه‌اي ؛ در هفته گذشته معلمان در بسياري از شهرهاي مختلف کشور در پاسخ به فراخوان «شوراي هماهنگي تشکل‌هاي صنفي فرهنگيان ايران»، در مدارس تحصن کردند. معلمان در اعتراض به برآورده نشدن مطالبات خود دست به اعتصاب زدند و از حضور در کلاس‎هاي درس خودداري کردند. اين چندمين بار بود که در يک سال گذشته معلمان دست به اعتراض مي‌زدند. پيشتر در ماه‌هاي مهر و آبان معلمان دست به تحصن سراسري زده بودند.

اگرچه تحصن‌کنندگان، دلايل بسياري براي اعتراض مدني و مسالمت آميز خود عنوان مي‌کنند و آن را صرفا اقدامي صنفي براي بيان خواسته‌ها و مشکلات متعدد نظام آموزشي کشور مي‌دانند اما در جبهه مقابل، متاسفانه تلاش مي‌شود اين اعتراضات سياسي جلوه داده شود تا زمينه براي برخورد قهري و امنيتي با آن فراهم شود.

در حالي که قاطبه فرهنگيان عملکرد ضعيف و بي‌تدبيري در حوزه مديريتي وزارت آموزش‌و‌پرورش را علت مشکلات اين روزهاي خود مي‌دانند اما واکنش مسئولين اين وزارتخانه به تحصن اخير معلمان در نوع خود سوال برانگيز است.

وزير آموزش‌و‌پرورش تحصن معلمان را اقدامي «ضد تربيتي» دانسته که «بدآموزي» براي دانش‌آموزان بدنيال دارد. سيد‌محمد بطحايي تحصن معلمان و عدم حضور آنان در کلاس‌هاي درس را «ضد عدالت» دانسته است! از سوي ديگر قائم مقام وزير آموزش‌و‌پرورش گفته عکس‌هاي منتشر شده از تحصن معلمان «شيطنت رسانه‌اي» است. به گفته امير نعمت‌اللهي قائم مقام بطحايي تحصن‌ها «سراسري» نبوده و «نگران‌کننده نيست» وگرنه او الان در دفترش ننشسته بود!!

بحث مشکلات اقتصادي معلمان و تحصن‌ آنان به يکي از بحث‌هاي مهم و چالش برانگيز اين‌ روزهاي جامعه تبديل شده است. مسلما انتقاد و اعتراض قانوني در همه امور براساس آنچه در قانون‌ اساسي آمده، نه‌تنها حق مردم بلکه مطابق با «منشور حقوق‌شهروندي» يکي از حقوق اساسي ملت ايران است. اعتراضات صنفي‌و‌مدني معلمان به سوءسياست‌هاي دولت‌هاي مستقر نسبت به وضعيت آموزش، شرايط معلمان و دانش‌آموزان تازگي ندارد و روندي است که از چند سال پيش آغاز شده است.

در دو دهه گذشته تشکل‌هاي صنفي معلمان سعي کرده‌اند تا دولت و حاکميت را به توجه بيشتر به آموزش‌و‌پرورش و انجام اصلاحات مورد نظرشان مجاب کنند. متاسفانه بي‌اعتنايي دولت و مجلس‌ به انتظارات و توقعات معلمان باعث شد تا آنان از رسيدگي به مشکلاتشان مأيوس شده و براي بيان مطالباتشان چاره‌اي جزء تحصن و اعتصاب نداشته باشند.

شوربختانه هرگاه بحث مطالبات انباشتي حوزه آموزشي کشور پيش مي‌آيد مسئولين آموزش‌و‌پرورش به جاي يافتن راهکار مناسب به پاک‌کردن صورت‌مسئله مي‌پردازند که ما چنين‌ و چنان کرديم و در انجام وظايف‌مان کوتاهي نکرده‌ايم!؟ حال سوال اساسي اين است اگر وزير و ساير مديران ستادي آموزش‌و‌پرورش در انجام وظايفشان کوتاهي نکرده‌اند پس مقصر اصلي مشکلات اين روزهاي آموزش‌و‌پرورش کيست و چرا با اين همه تلاش مشکلات همچنان پابرجاست!؟

متاسفانه آموزش‌وپرورش آن طوري که بايد و شايد در اولويت‌هاي دولت و حاکميت قرار نگرفته و هميشه از کمبود اعتبارات و تخصيص‌ها رنج برده است. نبايد فراموش کرد که علي‌رغم نگاه غلط به مقوله آموزش‌وپرورش به عنوان يک دستگاه هزينه‌اي، آموزش‌وپرورش يک دستگاه سرمايه‌گذاري است و کمبود امکانات و اعتبارات در آموزش‌وپرورش باعث ايجاد فاصله در مسائل کيفيت بخشي در آموزش مي‌شود.

و سخن پاياني:

بدون ترديد تحصن و اعتراض صنفي معلمان فراگير و سراسري نبود که اگر مي‌بود مي‌توانست اتفاقات خوشايندي را رقم زند و چه بسا، بسياري از مديران اکنون در اتاقهايشان نبودند! اعتراض صنفي و مدني معلمان مي‌توانست پيام بسيار روشني به دولت‌مردان و نمايندگان مجلس بدهد، اگر به گستردگي مدارس کشور و با حضور حداکثري معلمان برگزار مي‌شد.

آقاي وزير؛ کارنامه شما و مديران ستادي‌تان قابل دفاع نيست. از هر جهت که نگاه کنيم اوضاع آموزش‌و‌پرورش خوب نيست. سلسله عملکردهاي غلط شما و مجموعه مديريتي تحت امرتان باعث اعتراض و تحصن معلمان شده است. مهم‌ترين دستاورد اعتراض صنفي و مدني معلمان مي‌توانست ريشه‌يابي مشکلات و نابرابري‌هاي اجتماعي و اقتصادي حوزه آموزش‌و‌پرورش باشد؛ اما افسوس که از حرف‌هاي شما و مديران ستادي‌تان بي‌عملي و انفعال بيرون مي‌آيد نه چيز ديگر.

مسلما اگر آموزش‌و‌پرورش هم وزير پيگيرتري مي‌داشت نيازي به تحصن و اعتصاب نبود. هيچ معلمي دوست ندارد که کلاس درس را تعطيل کند و دانش‌آموزان بدون کلاس بمانند اما در اين شرايط سخت و نامناسب معيشتي معلمان چگونه و با چه «روشي اعتراضي» بايد پيگير تبعيض‌ها و کاستي‌هاي حقوق قانوني خويش باشند؟

 

پایگاه خبری تحلیلی”صبح خرد”(sobhekherad.ir)

این خبر را به اشتراک بگذارید :