پایگاه خبری تحلیلی”صبح خرد”(sobhekherad.ir)

بنام خدا

مردم ما زخم خورده این مجهول اجتماعی هستند. چرا سیاسیون ما برای به کمال رساندن مردم خود، با هم  جمع نمی شوند؟ چرا آقایان«حاج آقای بزرگواری» و «دکتر لاهوتی» و یا «حاج آقای موحد» با « استاد منطقیان» به یک زبان وحدت آفرین که آن هم مردم باشد، سخن نمی گویند؟

«و این بار وحدت مان درد است…»

گاهی نقد می کنم و سعی بر آن دارم که نقدهایم همراه با بیان دردهایی باشد که تفاوتهای خودخواسته ای که ایجاد کرده ایم را برداریم و هدفی فراتر از آنچه الان می بینیم را برای خود تصور کنیم. هرگاه مردم را در تیررس آسیب های اجتماعی می بینم یا بولدوزرهای سیاسیون را آماده ی به فنا بردن خدمات اداری دیده ام و همچنین اگر قلم ها و زبانهای فرهنگی را در سکوت غیرمسؤلانه و یا فریادهای منحرفانه مشاهده کنم، بر حسب وظیفه ی اجتماعی ام، نقد می کنم. همانطور که خیلی از بزرگان اندیشه و فرهیخته ی این استان، با دلسوزی و تعهد به مردم خود، بر کسانی که قدرت اصلاح ساختار را در دست دارند ولی منشأ اثر نیستند، تلنگری می زنند تا بیش از این خود را در خواب  غیرمسؤلانه، گرفتار نکنیم.

همه مطالبی را که در رسانه ها می خوانم، «نقد باشد یا تمجید، تحلیل باشد یا تفسیر، تقبیح باشد یا تکریم، کمی باشد یا کیفی»، دارای بار معنایی تخصصی می دانم که اگر به دقت توجه کنیم، راه چاره ی عبور از بحرانهای مختلف و گذر از چالش های  متعدد را به رویمان می گشایند. براستی که چرا مستمراً دست به یقه ایم؟ چرا چند جای کارهایمان می لنگد؟ چرا گفتگو نمی کنیم؟ چرا دیگه بر سر یک سفره در کنار هم نمی نشینیم؟ چرا حرفهایمان برای همدیگر خریداری ندارند؟ و چرا دیوار اختلافات مان هر روز بلند تر می شود؟

آگوست کنت، جامعه شناس فرانسوى، ملاک شکل گیرى وفاق و همبستگى اجتماعى را بر توافق اذهان آدمیان مى داند و معتقد است که جامعه به وجود نمى آید، مگر آنکه اعضاى آن اعتقادات واحدى داشته باشند. آیا ما هدفی غیر از توسعه و پیشرفت جامعه خود داریم؟ آیا در تفکرات سیاسی و اجتماعی و فرهنگی متفاوتمان، مبنایی غیر از تعالی ملت و مملکت و جامعه ی خود داریم؟ پس ذهنیت همه افراد جامعه باید بر مبنای توسعه و رشد ساختارهای اجتماعی باشد. این مردم در تمامی برنامه های زندگی اجتماعی، همبستگی خود را نشان  داده اند. در تحریم ها و تهدیدها که وفاق اجتماعی دارند. در کمبودها و اقتصاد مقاومتی که همچنان مقاومت می کنند. در مبارزه با  آسیبها و انحرافات که همبستگی فوق العاده ای دارند. نکته های ویژه ی فرهنگ بومی خود را برای همبستگی و انسجام اجتماعی به نهایت پر رنگ می کنند. در تمامی صحنه های انتخاباتی و متینگ ها سیاسی که در دنیا کم نظیرند. پس درد از کجا است؟

امیل دورکیم، دیگر جامعه شناس فرانسوى نیز معتقد است که همبستگى اجتماعى و وفاق ملى براساس ارزش ها و قواعد اخلاقى و پذیرش این ارزش ها از جانب اکثریت افراد جامعه صورت مى گیرد و نقش کم رنگ مذهب در جامعه و فردگرایى در جوامع جدید، آفت بزرگ وفاق اجتماعى است.

مردم استان که به حمدالله ارزش های دینی و اخلاقی را به نهایت پذیرفته اند. هیچ روزنه ای برای نفوذ غیر ارزشی ها و الگوهای ضداخلاقی وجود ندارد، مگر ناراستی های سیاسی و ضعف های مدیریتی که برای درمانش، قانوناً مردم توانایی اصلاحات را ندارند.

تالکوت پارسنز جامعه شناس آمریکایى، عامل تقویتِ همبستگى اجتماعى را در تعادل و هماهنگى میان ایده ها، باورها و ارزش هاى مشترک با محیط مى داند. مردم این استان هیچ نقطه ی تاریکی با حکومت و حاکمیت ندارند. همیشه خود را بخشی از مردم ایران می دانند و در راه وطن، بیش از هر استان دیگری«به نسبت جمعیت» ایثارگر داشته اند. بنابراین، این ایده ی پارسنتز نیز برای مردم استان ما امری بعید نیست.

 ابن خلدون دانشمند اسلامى، همبستگى اجتماعى را مبتنى بر عصبیت قومى مى داند و معتقد است که جوهره حیات جمعى را پدیده تعلق اجتماعى و روح یاریگرى به یکدیگر تشکیل مى دهد. که این روح یاریگرى و عصبیت، همان ایجاد همبستگى اجتماعى است. اتفاقاً نماد این عصبیت و نتیجه اش، عامل یاریگری که منجر به همبستگی اجتماعی می شود، در استان ما عینیت دارد. قومیت ها در روابط اجتماعی متعدد، کاملا به هم وابسته اند. تضادهای فرهنگی و اختلافات اجتماعی، در پوشش همین عصبیت قومی، کم رنگ و بی رنگ می شوند. تعالی سیاسی نیز با انسجام اجتماعی یک یا چند قبیله اتفاق می افتد. با این حال، به لحاظ تشابه ساختاری مردم این استان با جامعه اجتماعی ابن خلدون، ایده های فکری این اندیشمند اسلامی معنای واقعی خود را در استان ما دارد.

 مونتسکیو،دانشمند فرانسوی، خواستگاه واقعی جامعهرا  برآیند تلاقی رسوم، عادات، افکار و آرمان ها دانسته  است. وی در تحلیل های اجتماعی خود، روح کلی ملت ها را اساس وحدت هر اجتماعی می داند. « روح کلی ملت، همانند چتری است که کل جامعه را زیر پوشش خود قرار داده و اجزای متفرق آن را به هم پیوند زده است. و یا ژان ژاک روسو، معتقد است: « همة اعضای جامعه به گونه ای با یکدیگر متعهد شده اند که همه استعدادها و توانایی های شخصی و فردی خود را برای حمایت همه جانبه از دیگران بکار بندند. بنابراین، این تعهد دو سویه و قرارداد اجتماعی، عامل ایجاد و ضامن بقای همبستگی اجتماعی می باشد.»

با این تفاسیر جامعه شناختی، نقطه نامعلوم کجاست؟ آنچه همه این اندیشمندان، پایه گذار سبکی اجتماعی شدند، قرنها است مردم اروپا و آمریکا از آن منتفع می شوند. و آن نقطه سیاه در جامعه ما که گاهی بر زبان میچرخد و زود رنگ می بازد و کینه و حسد و نفاق می آفریند و به قول منتسکیو،«چتری» برای اتحاد نمی شود، «وحدت» است.

مردم ما زخم خورده این مجهول اجتماعی هستند. چرا سیاسیون ما برای به کمال رساندن مردم خود، با هم  جمع نمی شوند؟ چرا آقایان«حاج آقای بزرگواری» و «دکتر لاهوتی» و یا «حاج آقای موحد» با « استاد منطقیان» به یک زبان وحدت آفرین که آن هم مردم باشد، سخن نمی گویند؟ چرا آقایان « دکتر هدایتخواه» و « سیدباقر موسوی» به یک زبان مشترک که آنهم مردم باشد، هم کلام نمی شوند؟ چرا آقایان « دکتر تاجگردون» و «سید قدرت حسینی» به یک نگاه مشترک که آن هم مردم باشد، افق را نمی نگرند؟ مگر دغدغه «حاج آقای موحد» و «حاج آقای بزرگواری» چیست که مرز مشترکی با پیدا نمی کنند؟ مگر دلمشغولی آقای «حاج زارعی»  و «دکتر هدایتخواه» یا « دکتر روشنفکري» برای مردم چیست که علیرغم تفکر همسو،  احساس مشترکی ندارند؟ شاید خواننده ای بگوید که مثلاً  این افراد برای مردم در تلاش هستند اما با نگاه سیاسی متفاوت که آن هم در دنیا طبیعی است. بله، درست است. اما اگر همه در محوریت انقلاب سخن می گویند، پس چرا ابن همه  تهمت و توهین بی پاسخ وجود دارد؟ آیا زمان آن نرسیده است که اصلاح طلبی و اصولگرایی را فدای مردم کنیم؟ آیا موعد آن نشده است که همه مردم استان کهگیلویه و بویراحمد را برای انسجام اجتماعی، دور یک سفره، آنهم به رنگ «وحدت» جمع کنیم؟ مگر دکلمه ها و هنرمندیهای کم نظیر «مرحوم حسین پناهی»، مایه فخر و مباهات عامه مردم نیست؟ مگر قهرمانیها و رشادت چهره های ورزشی، فراتر از جناح بندیهای سیاسی، فکر، اجتماعی و منطقه ای، عام وحدت و همبستگی اجتماعی نیست؟ آیا افتخارآفرینی های منحصر به فرد پزشکان و دانشمندان هم استانی، نمی تواند برای مردم استان انسجام و وفاق اجتماعی را به همراه داشته باشد؟ چگونه است که می توانیم مخبر کمیسیون فرهنگی، نایب رئیس کمیسیون حقوقی و اصل ۹۰ مجلس، رئیس کمیسیون برنامه و بودچه، نایب رئیس کمیسیون انرژی و … باشیم ولی نتوانیم عامل ایجاد «وحدت» در استان باشیم؟ چگونه است که مسند قضاوت در مهمترین حوزه های قضایی و نظارتی، مدیر عامل مهمترین حوزه های اقتصادی، سرپرست مهمترین وزارتخانه، رئیس مهمترین سازمان مالی، شهردار پایتخت ایران و یکی از بزرگترین کلان شهرهای دنیا، استاندار چندین استان و …. را داشته باشیم ولی هیچ برنامه ای برای ابتدایی ترین عامل تعالی بخش استان یعنی «وحدت»، ننویسیم؟ والبته نخبگان، دانشگاهیان، علما و روحانیون، اعضاء هیأت علمی و اساتید دانشگاهها و دانشجویان مطالبه گر، انجمن ها و تشکلهای صنفی و قانونی، اصحاب رسانه و اهل قلم و کلیه کسانی که از متن این مردم برخواسته اند، وظیفه دارند که برای درد کهنه این مردم که همان افتراق و مرزبندیهای گوناگون است، چاره ای بیاندیشند و در کنار سیاستمداران دانایی که بتوانند خود را از قید و بند سیاست زدگی برهانند، چتر انسجام اجتماعی را برپا کنند. این حق مردمی است که هزاران جوان خود را بدون از گروه بندیهای سیاسی، جدای از معضل منطقه گرایی و قوم محوری و بدون در نظر گرفتن فقیر و غنی تقدیم نمودند تا امروز تک ستاره های عزتمند و افتخار آفرینی همچون سردار عظیمی فر، سردار شهابی فر، سردار واهبی زاده، سردار حبیبی، سردار الوند نسب، شهید ایزدپناه، شهید اورنگ، شهید نیک محمدی، امیر خلبان ابراهیم امیدبخش، ……………………… را نقطه مشترک و اتصال ارزش های دینی و اخلاقیات انسانی خود بدانیم و در زیر چتر ولایت فقیه، بر این امنیت و اقتدار ملی ببالیم.

اکنون که فرصت کوتاهی داریم تا گرمای دمکراسی(انتخابات) را بر تن خود احساس کنیم، «وحدت» و همگرایی اجتماعی می تواند، رمز حضور مردم ما باشد تا در تورنمنت سیاسی پیش رو، هر آنکس می خواهد عامل به وحدت باشد و برنامه ای توسعه محور بر پایه مشارکت جمعی و همبستگی عمومی ارائه نماید را به وکالت خود انتخاب کنیم. این راه دشواری نیست بلکه امری حتمی است که اگر از آن غافل باشیم، درد افتراق و انشقاق جمعی را برای چهار سال دیگر، می بایست تا مغز استخوانمان تحمل کنیم. من یقین دارم و امیدوارم که مردم صادق و آگاه استان بتوانند سیاستمداران، فرهنگیان، خردمندان اجتماعی و علمای خود را ملزم به پرهیز از دوگانگی و چندگانگی نموده و صلاحیت فرماندهی در حوزه «وحدت» را به بزرگان با دانش و فرهیختگان دلسوز استان بدهند..

قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ. بِيَدِكَ الْخَيْرُ. إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌبگو (ای پیغمبر): بار خدایا، ای پادشاه ملک هستی، تو هر که را خواهی ملک و سلطنت بخشی و از هر که خواهی ملک و سلطنت بازگیری، و هر که را خواهی عزت دهی و هر که را خواهی خوار گردانی، هر خیر و نیکویی به دست توست و تنها تو بر هر چیز توانایی.

 

پایگاه خبری تحلیلی”صبح خرد”(sobhekherad.ir)

این خبر را به اشتراک بگذارید :