پایگاه خبری تحلیلی”صبح خرد”(sobhekherad.ir)

آنها در انگاره های ذهنی و پستوهای فکری شان، کارت های بازی متنوعی برای خودشان مفروض دارند. کارت هایی که به زعم خودشان نتیجه آن بازی با سرجمع صفر(برنده-بازنده) خواهد بود. کارت اول بازی اصول گریان را باید سوخته تلقی کرد، کارتی که سعی شده از طریق کنار گذاشتن رقیب، قبل از بازی، سرود پیروزی سر دهند، اما نتیجه این کارت، چیزی جزء احساس سردرگمی و یاس برای آنها به دنبال نداشته است و آنها از اینکه نماینده اقلیتی از اقلیت شرکت کنندگان در مجلس هستند، احساس برنده شدن ندارند.

هُزوارِش سیاست
(بنویسد سیاست بخوانید حامی پروری)

دکتر عبدالرحیم دهقانی ؛ هفتم خرداد ماه نقطه صفر اولین مجلس گام دوم انقلاب(به زعم اصول گرایی) و برآمده از عدم مشارکت مردم است. مجلسی که از مدت ها پیش از انتخابات، صندلی هایش رزرو شده بود و دوم اسفند صرفا اجرای نمایشی بوده که فیلمنامه اش از قبلا نوشته شده بود. نمایشی که با عدم استقبال تماشاگران، به کام نویسندگان و بازیگران آن تلخ شده است.
درعدم استقبال از این نمایش اگر ۱۵ درصد مشارکت منفی(مشارکت بر مبنای تعصبات قومی و قبیله ای) را کنار بگذاریم به استقبال کمتراز سی درصدی خواهیم رسید. اما در همین اندک ته نشست های سیاسی چیزی که بیش از همه نمود عریانی به خود گرفته و نهاد سیاست را برای اصولگرایان، بیش از پیش بی کارکرد و حتی کژکارد کرده، نوع سیاست ورزی اصول گرایی است.
آنها در انگاره های ذهنی و پستوهای فکری شان، کارت های بازی متنوعی برای خودشان مفروض دارند. کارت هایی که به زعم خودشان نتیجه آن بازی با سرجمع صفر(برنده-بازنده) خواهد بود. کارت اول بازی اصول گریان را باید سوخته تلقی کرد، کارتی که سعی شده از طریق کنار گذاشتن رقیب، قبل از بازی، سرود پیروزی سر دهند، اما نتیجه این کارت، چیزی جزء احساس سردرگمی و یاس برای آنها به دنبال نداشته است و آنها از اینکه نماینده اقلیتی از اقلیت شرکت کنندگان در مجلس هستند، احساس برنده شدن ندارند. اگر جزء این باشد، باید در دانشنامه ادب پارسی معنای جدیدی برای واژه های برنده و نماینده خلق کرد، از طرف دیگر این کارت بازی اصول گرایان، مشروعیت نظام سیاسی در سطح کلان را به چالش کشیده و بین مردم و حاکمیت شکافی عمیق ایجاد کرده که نتیجه ای جزء باخت برای آنها به همراه نخواهد داشت.
بازی با کارت خدمت، از دیگر استراتژی هایی است که اصول گرایان از مدت ها پیش با آن بازی کردند و سعی کردند خودشان را شیفتگان خدمت به خلق نشان دهند، کارتی که تا اندازه زیادی در دعواهای زرگری آنها در انتخاب هیئت رئیسه مجلس بی اثر شد و نشان داده که آنها آرمانی جزء کسب قدرت نداشته و نخواهند داشت و راضی اند قیصریه آتش بگیرد تا بتوانند دستمالی به دست آورند. کارتی که باید برای همیشه به بایگانی سپرده شود.
در کنار دو کارت سوخته اصول گرایی، نوع کنش و واکنش آنها در انتخاب هیئت رئیسه نشان می دهد که وزن سیاسی گروههای اصول گر،ا از جبهه پایداری تا اصول گرایان سنتی بر مبنای میزان و شدت انتقاد و تخریب دولت و رقیب سنتی شان می باشد(سیاست سلبی) و داشتن برنامه و پایگاه مردمی و تشکیلات کارآمد در تعیین جایگاهشان در سلسله مراتب قدرت و نفوذ تاثیری ندارد(سیاست ایجابی). این نوع ساسیت ورزی در کوتاه مدت، پیامدی جزء حامی پروری در میان نمایندگان به دنبال نخواهد دشت و از همین حالا باید منافع ملی را در پای این نوع سیاست ورزی ذبح شده تلقی کرد. اما در بلندمدت آنها میان دو آرواره سیاسی حضور در قدرت به هر قیمت و نادیده گرفتن مشارکت مردم خرد و از بین خواهند رفت.

هُزوارِش: چیزی که نوشته می شود اما خوانده نمی شود. همچنین به معنای کهنگی، پوسیدگی

پایگاه خبری تحلیلی”صبح خرد”(sobhekherad.ir)

این خبر را به اشتراک بگذارید :