دکتر رحمانی؛ آرام در قاب، پیگیر در میدان!

“تحریریه صبح خرد”؛ بعضی مدیران را باید از روی هیاهویی ونمایشی  که به پا می‌کنند شناخت و بعضی دیگر را از روی هیاهویی که به پا نمی‌کنند و رحمانی استاندار کهگیلویه وبویراحمد از دسته دوم است.

مدیری که کمتر دیده‌ایم اسیر هیجان شود، کمتر صدایش را بالا برده و کمتر تلاش کرده با نمایش اقتدار، خودش را به رخ بکشد. آرام است، صبور است و شاید مهم‌تر از همه، در رفتارش نوعی نجابت مدیریتی دیده می‌شود؛ نجابتی که این روزها برای یک مدیر اجرایی، ویژگی کوچکی نیست.

رحمانی سال‌ها در فضای مدیریتی و سازمان برنامه با عدد و رقم سروکار داشته و شاید به همین دلیل است که در جلسات، عدد برایش فقط عدد نیست. اعتبار، بودجه، منابع و میزان تحقق برنامه‌ها را جدی می‌گیرد. اهل حرف‌های بزرگ بدون پشتوانه نیست و وقتی از توسعه حرف می‌زند، معمولاً پای اعتبار و امکان اجرا را هم وسط می‌کشد.

او اهل افراط نیست؛ تفریط را هم نمی‌پسندد. اعتدال در رفتار و تصمیم، به نظر می‌رسد بخش مهمی از منش اوست؛حاصل سالها مدیریت،تجربه و تحصیل.

در جلسات اداری جدی است و با بی‌مسئولیتی مدیران کنار نمی‌آید، اما حتی در تذکر دادن هم کمتر از مسیر ادب خارج می‌شود. شاید همین‌جاست که می‌شود فهمید اخلاق برای رحمانی فقط یک واژه در سخنرانی‌ها و گفتمان نیست؛ بیشتر شبیه یک عادت رفتاری است.

نه اینکه در دوره مدیریتش همه چیز بی‌نقص بوده باشد. قطعاً نبوده است اما غیر منصفانه است از نجابت و تواضع و اخلاق محوری وی نگفت ؛چرا که گاهی نگفتن خود ظلم بزرگی به حریم اخلاق مدیریتی است.

درباره برخی انتصابات او نقدهایی مطرح شده و این نقدها را نمی‌توان کنار گذاشت. اما در استانی که موضوع انتصاب‌ها همیشه با حساسیت‌های قومی، محلی و طایفه‌ای همراه بوده، انصاف این است که کارنامه هر مدیری را فقط از همین زاویه نبینیم.

رحمانی، دست‌کم در مواجهه با آدم‌ها، تلاش کرد اسیر این نگاه نباشد.

دکتر رحمانی  از جنس همین زاگرس است؛ مردم این جغرافیا را می‌شناسد و شاید به همین دلیل، در دو  سال گذشته کمتر پیش آمده از بالا به مردم نگاه کند. اتفاقاً یکی از کلیدواژه‌های همیشگی‌اش، ظرفیت انسانی استان بوده است و این نکته به غایت مهمی است.

رحمانی وقتی از استان کهگیلویه و بویراحمد حرف می‌زند، فقط نفت و گاز و آب و طبیعت را نمی‌بیند؛ آدم‌ها را هم می‌بیند. جوانی را که دنبال کار است، نخبگانی را که دنبال فرصت‌اند و استانی را که سرمایه انسانی فراوان دارد اما سال‌هاست از کمبود زیرساخت و فرصت رنج می‌برد. برای همین هم زیرساخت را جدی گرفت.

راه و جاده و ارتباطات برای او در اولویت بود و این نگاه، از اساس قابل فهم است؛ چون بدون زیرساخت، توسعه بیشتر در حد حرف باقی می‌ماند. اتفاقات خوبی هم در این حوزه افتاد، هرچند هنوز فاصله استان با آنچه باید باشد، بسیار زیاد است.

نباید واقعیت را بزک کرد؛ کهگیلویه و بویراحمد با دو سال مدیریت از محرومیت تاریخی خود عبور نمی‌کند. مشکلات این استان حاصل یک دولت و یک استاندار نیست که با رفتن یا آمدن یک نفر تمام شود.اما حتما یک مدیر را می‌توان از میزان پیگیری‌اش شناخت.

رحمانی بارها مسیر تهران ـ یاسوج را رفت. برای اعتبار و بودجه پیگیری کرد و در جلسات مختلف تلاش کرد سهم بیشتری برای استان بگیرد. شاید بسیاری از این رفت‌وآمدها دیده نشود، اما بخش مهمی از کار استاندار دقیقاً همین پیگیری‌های خسته‌کننده و بی‌سر و صداست.

بی‌دلیل هم نبود که او از نخستین استانداران دولت وفاق شد.

بعد و قبل ازامروز  نامش برای استانداری فارس بزرگ هم مطرح شد، اما حتی در آن مقطع، از پیگیری مسائل کهگیلویه و بویراحمد فاصله نگرفت.

رحمانی را باید در کنار همه اینها، با علاقه‌اش به ورزش، فرهنگ و رسانه هم دید؛ حوزه‌هایی که نسبت به آنها بیگانه نیست و تلاش کرده ظرفیتشان را در مسیر توسعه استان ببیند.

حالا اگر بخواهیم صادق باشیم، باید گفت رحمانی را هم می‌شود نقد کرد؛ حتی باید نقد کرد. هیچ مدیری نباید از نقد مصون باشد.اما نقد کردن یک مدیر با ندیدن ویژگی‌های مثبت او فرق دارد.

رحمانی شاید پرسر و صداترین مدیر این استان نباشد؛ شاید اهل وعده‌های بزرگ و جمله‌های پرطمطراق هم نباشد. اما آرام آمد، آرام کار کرد و تلاش کرد در همان چارچوبی که می‌شناسد، برای استان کاری از پیش ببرد.

و شاید سال‌ها بعد، وقتی درباره دوره مدیریت او حرف می‌زنیم، بیش از هر چیز یک تصویر در ذهن بماند:

“مردی از زاگرس که نجابت را از مدیریت جدا نکرد؛ آرام بود، اما پیگیر؛ صبور بود، اما بی‌تفاوت نبود؛ و در روزگاری که خیلی‌ها تلاش می‌کنند دیده شوند، بیشتر تلاش کرد کارها دیده شوند.”

شاید همین باشد دلیل اینکه روز رفتنش، خیلی‌ها دلتنگش خواهند شد.