ضرب العسل و ضرب المثل

“ٌصبح خرد”/”سید ابوتراب دولتخواه”؛ « تراوشات و ترشحات ذهن » ضرب المثل ها ، محصول و میوه ی یک اندیشه و قریحه ی عالی آند.

ضرب المثل ها گاهی از ذهن توانمند کهنسالی دنیا دیده ، سرد و گرم روزگار چشیده ، خوش ذوق ، خوش سخن ولی کتاب ناخوانده تولید شده است …

سالداران و معمران یک قوم که معماران ِ سازه ی یک تفکر خلاق بوده آند …آنانکه شاید نه کتابی دیده و نه کتابی خوانده ،،،، بلکه کلامشان سراسر حکمت بوده و گاهی با یک سخن پند آموز ، یک کتاب درس آموز را تدریس می کردند …

به عنوان مثال

مو ایگم نره ، تو ایگی بدوشش : کنایه از افراد حرف نشنو ، سمج و مصر و لجباز که خویی مستبدانه و مستکبرانه دارند‌‌…

به قولی شعر و ضرب المثل دو همسایه ی قدیمی دیوار به دیوارند . که با هم نسبت دیرینه و پیرینه ی خویشاوندی دارند .

ذهن هوشمند بشر ِگذشته بشارت دهنده بوده و ضرب المثل را که در عینِ فشردگی اش ، رسانه ای رساست ، انتخاب نموده …و خردسال و سالدار آن را شنیده و با تکرار از بر داشته و سینه به سینه انتقال داده ،،،و با کاربرد بجای هر ضرب المثل ، اینسان برای خردسال و سالدار، هویت بخشی و شخصیت بخشی نموده است

نکته :

راستی دقت کرده اید دیگر ضرب المثلی متولد نمی شود و هر آنچه را ما بکار می بریم ، میراث گذشتگان است . هر آنچه بکار می بریم تکرار است و عاریه و قرضی …

حتی در دنیای ژرف و پهناور ادبیات ….

ظریفی نکته سنج ، ظریفانه و لطیفانه می گفت : گویی این سعدی ِ سخندان و سخنران ، همه ی گپ ها و حرف های خوب و قشنگ دنیا را زده است و ما هر چه بر زبان می رانیم ، سراسر تقلید است . واین تقلید ، ذهن را در تمام روزهای عمر تعطیل می کند و جایی برای ابتکار و اختراع ذهن باقی نمی گذارد …

چقدر مخترعان و مولدان ضرب المثل ها توانمند و فرهیخته بوده آند که به صورت فشرده و خلاصه ، یک گفتارِ ساده ، معمولی و سنتی را بر پایه ی عقل سلیم و تجربه استخراج و استنساخ می نمودند …

این ضرب المثل بین المللی را مرور کنیم :

هر که خانه ی همسایه اش را

تکان دهد ، خانه اش فرو می ریزد .

گاهی ضرب المثل ها ترسیم باورها ، اعتقادات و سنت های یک قوم بوده آند که برای همیشه ی بشر ، درجه ی اموزندگی بالا و والایی داشته اند،،،،

برای صاحب ابتکار ، احتکار معنایی ندارد . مکتب این قشر ، بر پایه ی بخشش است و کمک کردن و ایثار .

بدترین نوع و مدل احتکار ، احتکار غذایی نیست ،،، احتکار علم و دانش است …

و

زکات العلم نشره

باشد که توانایی ما وقف ِ نکویی ، خلق ِ زیبایی و نشر دانایی گردد …

یک روز ، یک ساعت ، یک دقیقه و یک ثانیه از فروردین ماه ۱۴۰۴ ما که دیگر تکرار نخواهد شد …

سید ابوتراب دولتخواه