وقتی یک نانوا، یک ملت را سیر می‌کند/+فیلم

“صبح خرد”؛  روایت یک ایرانی که ایرانی تر از همیشه برای وطن شد؛وسط جنگ و گستاخی یک رژیم کودک کش؛ وقتی تنور داغ، داغ‌تر از داغ یک داغ است.

شاید این جمله را بارها شنیده‌ایم و دیده ایم ، از آن جمله‌های قشنگِ و جذاب  که روی جلد  کتاب‌ها یا زیر عکس‌های انگیزشی می‌نویسند:
«غم بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کن.»
اما مگر می‌شود فهمید معنایش چیست!؟ جز آن‌که خودت، یک روز، یک غم بزرگ را روی شانه‌ات بکشی؟

مثل نانوای وطن پرست  ملایری! مردی که درست در لحظه‌ای که برادرش شهید شد ، نه به خانه رفت، نه به گوشه‌ای پناه برد که سوگواری کند؛وقت ،وقت سوگواری نبود ؛زمان دفاع از وطن بود چه با پدافند و موشک؛چه با قلم و چه در محل کار! داستان مردمان کشوری که هرگاه لازم شود برای وطن و مردم جان می دهند!

قهرمان قصه که برادرش آسمانی شد اما رفت سر تنور نانوایی؛ آرد را ریخت، آتش را شعله‌ور کرد و گفت: «سنگر من همین‌جا است ؛ مگه این مردم نون نمی‌خوان؟»

 اینجا، لحظه‌ی تولد یک قهرمان است؛قهرمان همه ایران ،بلکه تاریخ امروز ایران ؛ نه از دل میدان دفاع و جنگ، نه از دل سیاست یا سینما که از دل یک نانوایی نانوایی ؛ از دل تنوری که حالا داغ‌تر از همیشه می‌سوزد، نه فقط با شعله، با رنج، با عشق، با غیرت وبرای وطن و سرزمین 

شاید شاطر نمی‌داند “کینتسوگی” یعنی چه، اما فلسفه‌اش را زندگی کرده:
ظرف شکسته‌ای که با طلا مرمت می‌شود، درست مثل قلبی که با نان دادن، با مهر دادن، خودش را دوباره سر پا می‌کند.
هر نانی که از آن تنور بیرون می‌آید، فقط نان نیست؛
طلاست.
کیمیاست!
برکت است!
مرهم است! و شاید تمام جان است؛برای وطن و کشور و سرزیمن!

و اگر بخواهیم مثل ژاپنی‌ها ضرب‌المثل بسازیم، این‌طور می‌گوییم:

🔸 به خاطر نانوایی، ملتی امید گرفتند!
🔸 به خاطر امید، دشمن را شکست دادند!
🔸 و به خاطر نانی که با عشق و اشک و ایثار پخته شد، وطن ایستاد!

شاید فرودسی زنده بود برای امروز ایران و قهرمان وطن هم حماسه میسرود!

 این تنها یک خبر نیست؛ فصلی از تاریخ شفاهی ایران است که باید قاب گرفت، نوشت و نسل به نسل بازگو کرد تا در دل تاریخ به یادگار بماند!