آیا تمام خشم و انتقاد ما به همین یک” سووشون” خلاصه میشه؟/وقتی زخم های عمیق قوم لر نادیده گرفته می شود

صبح خرد – رضا حیدری؛ فعال اجتماعی کهگیلویه، در یادداشتی نگاهی متفاوت به موج واکنش‌های اخیر در فضای مجازی به سریال سووشون داشته است؛ سریالی که با برچسب «توهین به لر» خشم بسیاری از هموطنان لر را برانگیخته و موجی از انتقاد، تحریم و مطالبه عذرخواهی را در فضای رسانه‌ای رقم زده است.

اما پرسش اصلی اینجاست: آیا تمام خشم و اعتراض ما باید در یک سریال خلاصه شود؟
آیا این توهین، نمادی از دردهای عمیق‌تر و مشکلات ساختاری نیست که سال‌هاست ریشه در مناطق لرنشین دوانده و زخم زده است؟

جای تأسف است که این همه انرژی و اتحاد اجتماعی، به جای نشانه رفتن به سمت ریشه‌های محرومیت، صرف اعتراض به یک اثر نمایشی می‌شود. چرا این غیرت و مطالبه‌گری را سال‌هاست در قبال زیرساخت‌های ضعیف، نرخ بالای بیکاری، نبود فرصت‌های شغلی و سرمایه‌گذاری حداقلی در این مناطق به کار نگرفته‌ایم؟

چرا وقتی جوانان لر با استعداد و تحصیلات بالا، از کمترین امکانات و فرصت‌های اشتغال محروم می‌شوند، فریادهایمان به این بلندی شنیده نمی‌شود؟ چرا تبعیض آشکار در تخصیص بودجه‌ها، بی‌توجهی به ظرفیت‌های گسترده این سرزمین و نگاه نابرابر در توسعه، به موجی از اعتراضات تبدیل نمی‌شود؟

این روزها سووشون سیبل خشم‌ها شده است، اما واقعیت تلخ آن است که این سریال تنها بخشی کوچک از یک زخم عمیق‌تر است؛ زخمی که سال‌هاست از بی‌توجهی، نابرابری و عدم توسعه پایدار چرکین مانده است.

اگر قرار است فریاد بزنیم، بهتر است این فریادها نه فقط بر سر نمادها، که بر ریشه‌های اصلی نابرابری و تبعیض بلند شود. وقت آن است که انرژی عظیم این اتحاد را صرف مطالبه عدالت در توسعه، ایجاد زیرساخت‌های واقعی و فرصت‌های شغلی پایدار کنیم.

تا زمانی که نگاه ما صرفاً بر صحنه‌های نمادین متمرکز باشد، «سووشون‌های دیگری» سر بر خواهند آورد و جامعه ما در دور باطل اعتراضات مقطعی گرفتار خواهد ماند.
توهین واقعی، نه در یک دیالوگ یا سکانس، بلکه در نادیده گرفتن حقوق و ظرفیت‌های یک جامعه بزرگ نهفته است.

✒️رضا حیدری