روستای بردیان، سیاست و بانویی که حرفش را نشنیدند!

صبح خرد؛ وقتی نگاه فرا‌قومی و جهان‌شمول رقیه پناهی را نشنیدید یا نخواستید بشنوید، وقتی از گلایه‌های او درباره محرومیت و بی‌توجهی به بردیان عبور کردید، و زمانی که ظرافت زنانه و عاطفه مدیریتی‌اش در زادگاهش را نادیده گرفتید و تنها به چند واژه‌ از میان انبوه سخنانش چسبیدید، عملاً تصویری ناقص از یک گفت‌وگوی انسانی ساختید. همین چند کلمه که نباید محور قرار می‌گرفتند، بهانه‌ای شد برای ایجاد فضایی پر‌التهاب با اهدافی خاص و حساب‌شده.

علوم پزشکی دولت وفاق، میراث‌دار آوار ناکارآمدی و ناتوانی سال‌های گذشته است. مجموعه‌ای که اعضای هیأت‌رئیسه‌اش بارها با احترام از مردم عذر خواسته‌اند؛ چراکه بسیاری از مشکلات امروز، از جمله تجمع پرستاران برای مطالبات عقب‌مانده، حاصل نبود برنامه‌ریزی و نظام بودجه‌ریزی منسجم در سال‌های قبل است. اما این بخش از واقعیت دیده نشد و همه چیز خلاصه شد در دو جمله احساسی درباره زادگاه و پیوندهای خانوادگی!

دکتر پناهی در سخنان خود از کم‌توجهی به بردیان – روستایی بزرگ و مهم – گلایه کرد؛ حتی به برخی مدیران خود نیز نقد داشت. او وعده‌ای نداد، اما قول داد پیگیر باشد و موضوع را به‌طور جدی بررسی کند.

احتمالاً یا دقت نشد، یا نخواستند دقت شود که مخاطب اصلی سخنان او چه کسی یا کسانی بودند!  اشاره ظریف او به ایل خود، در حقیقت ناظر به هزینه‌های سنگینی بود که برخی ایلات و خاندان‌ها در جریان انتخابات مجلس در کهگیلویه متحمل شدند؛ کسانی که با وجود همه آن هزینه‌ها، نه دیده شدند و نه سهمی از توجه گرفتند. مخاطب اصلی خانم پناهی، سیاسیونی بودند که سرمایه‌های اجتماعی استان را صرف نزدیکان خود کردند و دیگران را به حاشیه راندند.

از همین‌رو، نقد صادقانه او نه قومی بود، نه احساسی؛ بلکه یادآور این واقعیت بود که عدالت مدیریتی در این استان، همچنان قربانی نگاه‌های محدود و انتخاب‌های شخصی است.

احتمالا دقت نشد یا نخواستند دقت شود که مخاطب رئیس دانشگاه علوم پزشکی و اشاره ظریف به ایل خود به خاطر هزینه های سنگینی بود که برخی ایلات و خاندان به خاطر انتخابات مجلس در کهگیلویه متحمل شدند و هرگز طرفی نبستند و دیده نشدند و حتما مخاطب خانم پناهی سیاسیون است که تمام توجه و انرژی خود صرف نزدیکان خود کرده و دیگران را به هیچ انگاشتند و همین اسباب نقد رئیس دانشگاه علوم پزشکی استان شد.