آیین کلنگ‌زنی باند دوم دهدشت–خیرآباد؛ شروعی تلخ برای پروژه‌ای حیاتی

دهدشت-صبح خرد؛ آیین آغاز عملیات اجرایی قطعه نخست باند دوم دهدشت–خیرآباد با حضور معاونان وزیر راه و شهرسازی، سه نماینده استان در مجلس، استاندار و مدیران استانی و شهرستانی برگزار شد؛ اما این مراسم مهم، به شکلی تلخ و نازیبا آغاز و عملاً نیمه‌تمام ماند.

در حالی که فرماندار کهگیلویه، استاندار و نماینده شهرستان پشت تریبون سخن گفتند، با رسیدن نوبت به معاون وزیر راه و رئیس کمیسیون عمران مجلس، تجمع بی‌موقع و اعتراض تعدادی از مردم، مانع ادامه مراسم شد و اجازه نداد غلامرضا تاجگردون رئیس هم استانی کمیسیون برنامه و بودجه ، سخن بگوید. ازدحام بی‌دلیل جمعیت و تنش‌های پی‌در‌پی باعث شد مراسم رسمی به‌صورت شتاب‌زده و بی‌نظم برگزار شود تا جایی که بسیاری حتی متوجه نشدند چه گفته شد و چه فرایندی طی شد.

سؤال اساسی این است که طراحی و اجرای این برنامه بر اساس چه معیار و نظمی انجام گرفت؟ وقتی قرار است استاندار و معاون وزیر سخن بگویند، چه ضرورتی دارد  دیگر مدیران نیز پشت تریبون بروند و حوصله جمعیت را سر ببرند؟ نتیجه همین بی‌برنامگی است: حاشیه بر متن غلبه می‌کند و آرامش جای خود را به تشنج می‌دهد.

اگر به جای سخنرانی‌های تکراری و پراکنده، تنها سه سخنران — استاندار، نماینده کهگیلویه و نماینده وزارت راه — هرکدام در ده دقیقه توضیح مختصری درباره روند اخذ مجوزها، میزان اعتبار و زمان‌بندی پروژه ارائه می‌دادند، نه تنها اعتراضی شکل نمی‌گرفت بلکه مراسم در شأن پروژه‌ای بزرگ و مردم محروم منطقه برگزار می‌شد.

با اینکه نمایندگان بویراحمد و گچساران از سر علاقه استانی در این آیین حضور یافتند، رفتار بخشی از مردم — که با نامه و گلایه به‌دنبال فرصت شخصی بودند — تصویری نامطلوب از مهمان‌نوازی کهگیلویه بر جای گذاشت. جای تأسف است که در میان خیل جمعیت، خبرنگاران حتی فرصت یک سؤال درباره همین پروژه یا سایر طرح‌های زیرساختی را هم نیافتند.

صحنه‌ای که رقم خورد، نه زیبنده مردم فهیم کهگیلویه بود و نه شایسته شأن پروژه‌ای به این اهمیت. این آشفتگی، محصول مدیریتی ناپخته و نابلد است که حتی در برگزاری یک آیین ساده نیز از نظم و تدبیر بی‌بهره است. مردمی که حق دارند مطالبه‌گر باشند، باید بدانند مطالبه‌گری بدون زمان‌شناسی و درک موقعیت، فقط بی‌نظمی و بی‌اعتباری به همراه دارد.

نتیجه این اتفاق نا دلچسب روشن است: مراسمی که می‌توانست نماد امید و آغاز توسعه باشد، با مدیریت غلط و رفتارهای ناهماهنگ، به صحنه‌ای تلخ از ناکارآمدی تبدیل شد.