چرا واشنگتن فعلاً اپوزیسیون ونزوئلا را کنار گذاشت؟

دکتر سید محمد هادی تقوی/ نهاد ریاست‌جمهوری؛  دلسی رودریگز و هسته‌ اصلی رهبری رژیم ونزوئلا، هم‌اکنون در حال مذاکره با ایالات متحده هستند. این یک چرخش ناگهانی نیست؛ بلکه نتیجه‌ی جمع‌بندی‌ای است که طی ماه‌ها در واشنگتن شکل گرفته است. آمریکا به این نتیجه رسیده که ماریا کورینا ماچادو و اپوزیسیون ونزوئلا، توان عملیاتی لازم برای به‌دست گرفتن قدرت را ندارند؛ چراکه نه کنترل ارتش را در اختیار دارند و نه توانسته‌اند شکاف معناداری در آن ایجاد کنند. اگر چنین توانی وجود داشت، انتقال قدرت بلافاصله پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ رخ می‌داد؛ اما چنین نشد.

برای مدت طولانی، مقام‌های آمریکایی ـ از جمله مارکو روبیو ـ در ارتباط مستمر با ماچادو و تیم او بودند. بارها از اپوزیسیون خواسته شد شواهدی از یک برنامه‌ی مشخص ارائه دهند؛ نه صرفاً برای «پیروزی نمادین»، بلکه برای حفظ قدرت در عمل: زنجیره‌ی فرماندهی، هم‌سویی نظامی، کنترل نهادها و اداره‌ی کشور در روز بعد. پاسخ‌ها همواره مبهم بود؛ با ارجاع به ملاحظات امنیتی، اما بدون ارائه‌ی شواهد واقعی. از این نقطه به بعد، از نگاه دولت آمریکا، اپوزیسیون دیگر سازوکار قابل اتکایی برای گذار به قدرت محسوب نمی‌شد و بیش از آنکه یک گزینه‌ی اجرایی باشد، به قمار سیاسی بدون بازوی عملیاتی شباهت پیدا کرد.

طرحی که اکنون روی میز قرار دارد، این است که دلسی رودریگز با حمایت ایالات متحده، کشور را تثبیت کرده و سپس انتخابات عمومی برگزار شود. این اقدام به‌عنوان تأیید رژیم معرفی نمی‌شود، بلکه به‌مثابه راهبردی برای مهار وضعیت و مدیریت گذار تلقی می‌گردد. واشنگتن در یک نکته صریح است: این یک شراکت برابر نیست. ایالات متحده روند را هدایت می‌کند، هماهنگی‌ها از طریق مارکو روبیو انجام می‌شود و اهرم فشار کاملاً نامتقارن است. دلسی ابزار است، نه مرکز ثقل.

مقام‌های آمریکایی همچنین ارزیابی می‌کنند که لحن تند و سخت‌گیرانه‌ی امروز دلسی در عرصه‌ی عمومی، مخاطب داخلی دارد و خطاب آن پایگاه چاویستی است، نه بازیگران خارجی. این پیام‌رسانی به‌عنوان سیگنال‌دهی داخلی فهم می‌شود. با این حال، در حال حاضر و در همین مقطع، مذاکرات با ایالات متحده همچنان ادامه دارد.