به بهانه ی ۲۶ بهمن سالروز تولد استاد محمد بهمن بیگی به قلم سید باقر خرمی

باقر خرمی_صبح خرد؛ نامِ محمد بهمن‌بیگی با روشنای سحر در کوهستان‌های دوردست عشایر درآمیخته است؛ مردی که مدرسه را بر شانه‌های کوچ نشاند و سواد را همسفر فرزندان ایل نمود. همسفری که ورود ایل را به جهان هنر و دانش بشارت داد. او آمد تا بیاموزد که برای تغییر و برای رشد و رسیدن به بلوغ فرهنگی الفبا را باید آموخت و کتابها را باید خواند.

در هنگامه‌ای که در کوهستان های صعب العبور عشایر «چراگاه» و «چراغ دانش» از هم فرسنگها دور بودند او با اقتدار آمد و با افتخار راهی گشود از دل سنگ و سکوت؛ راهی که به کلمه می‌رسید، به خواندن، به نوشتن و به رؤیاهایی که محال می نمود. کلاس‌هایش نه سقفی از گچ، که آسمانی بی‌انتها داشت و شاگردانش کودکانی بودند که در میان موسیقی زنگوله‌ها، الفبا را زمزمه می‌کردند، شعر می خواندند، جدول ضرب را به سینه می سپردند و …

بهمن‌بیگی مدرسه نساخت؛ امید را شعله ور ساخت و قصر آگاهی را بنیاد نهاد. به نسلِ کوچ آموخت که می‌توان ریشه در خاکِ سنت داشت و شاخه در آسمانِ فردا. چنین شد که در سیاه‌چادرها، چراغی درخشیدن گرفت که نور خود را تا دل سازمان ملل درشهر نیویورک آمریکا تاباند و به یادگار نشاند.

یادش جاودان باد آن مرد بی تکرار ایل!!

سیدباقرخرمی- شهرستان لنده

بهمن ماه ۱۴۰۴