جایی که شکوهی‌مقدم در دفاع از کرامت خبرنگاران سکوت نکرد

اصفهان-صبح خرد؛ شکوهی‌مقدم در مواجهه با صندلی‌های خالی مراسم و آنچه بی‌مهری به بخشی از جامعه رسانه‌ای استان اصفهان توصیف شد، ترجیح داد سکوت نکند و با طرح مطالبه‌ای روشن، بر ضرورت فراگیر بودن حمایت از خبرنگاران تأکید کرد؛ موضعی که می‌تواند نشانه‌ای از نگاه مسئولانه و کرامت‌محور یک مدیر در قبال اصحاب رسانه باشد.

پایگاه خبری اصفهان سبز نوشت ؛ محمد رضایی، خبرنگار و فعال رسانه‌ای، در یادداشتی با اشاره به حواشی آیین نکوداشت «راویان امید» و صندلی‌های خالی این مراسم، از بی‌مهری‌های رواشده به اصحاب رسانه استان اصفهان انتقاد کرد. متن این یادداشت به شرح زیر است:

آیین نکوداشت «راویان امید» در حالی زیر سقف کاخ چهل‌ستون و با حضور جمعی از اهالی رسانه بعد گذشت یک ماه از روز خبرنگار برگزار شد که صندلی‌های خالی و بی‌مهری‌های رواشده به اصحاب رسانه استان اصفهان، بیش از هر سخن و برنامه‌ای، این حکایت تلخ را فریاد زد.

اگر قرار بر ستایشِ «حُریت» و پاسداشتِ «عدالت» باشد، بی‌تردید باید از ولی شکوهی‌مقدم، مشاور و دستیار ویژه مدیرعامل محترم ذوب‌آهن اصفهان، یاد کرد؛ تکیه‌گاهی استوار که در بزنگاه‌های دشوار، همواره سینه‌سپرِ دفاع از کرامتِ اهالیِ قلم بوده است.

ایشان با شجاعتی ستودنی و نگاهی آمیخته به مهر و انصاف، در جایگاهِ حامیِ ارشدِ این رویداد، با دیدنِ صندلی‌های خالی و بی‌مهری‌های رواشده به خیلِ کثیری از اصحابِ رسانه، سکوت را تاب نیاورد.

کلامِ ایشان خطاب به سیدمهدی سیدین‌نیا، مدیرکل محترم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اصفهان، فریادِ مطالبه‌گریِ جامعه خبری بود؛ آنجا که با صراحتِ تمام پرسیدند:

«اگر قرار است ذوب‌آهن، حامی و مشوقِ چنین محافلی باشد، چرا این میزبانی نباید فراگیر و همه‌شمول باشد؟»

نگاهِ انسانیِ ایشان بر این باور استوار است که در روزِ خبرنگار، شایسته بود همه یارانِ بی‌ادعای این عرصه، دوشادوشِ خانواده‌های ارجمندشان، در حریمِ کرامتِ ذوب‌آهن گرد هم می‌آمدند.

ایشان با تقبیحِ این مرزبندی‌های ناصواب که جمعی را برگزیده و انبوهی را نادیده می‌انگارد، خط‌مشیِ روشنی ترسیم کردند: تداومِ حمایت‌های ذوب‌آهن، مشروط به احترام و حضورِ تمام‌قدِ جامعه‌ی شریفِ خبرنگاران و خانواده‌های گرامی آنان است.

ولی شکوهی‌مقدم، سپاس از نگاهِ عدالت‌محور و شجاعتِ مدبرانه‌تان.

امید که این رویکردِ کریمانه، آغازی باشد بر پایانِ انحصارگری‌ها و نویدبخشِ روزگاری که در آن، کرامتِ خبرنگار، نه در تعارفاتِ کلامی، که در متنِ رفتارهای مدیریتی، متبلور و متجلی باشد.