کم‌سخنِ دُرگویی که زبان دردهای چاروسا بود

صبح خرد: اردشیر یاری معاون اسبق اداره کل آموزش وپرورش استان  در یادداشتی تأثیرگذار در سوگ زنده‌یاد محمد شکوهی، رئیس اسبق آموزش و پرورش چاروسا، از سال‌ها خدمت، مردم‌داری، شکیبایی و عشق او به مردم و فرزندان این دیار نوشته و از مردی گفته است که به تعبیر او، «کم سخن می‌گفت؛ اما چون زبان می‌گشود، دُر می‌سفت و دل می‌بُرد.»

متن یادداشت:

شکوهی، مردی باشکوه، که هیچ‌گاه از روزگار و نامرادی‌های آن شِکوه‌ای نکرد، در طول دوران خدمتش در چاروسا هرگز گله‌ای از مردمش نداشت. شکیبا بود و مشتاق خدمت. او بر سریر سراسر زجرِ خدمت در چاروسا نشست و فراز و نشیب روزگار، دل شیدای خدمتش را خسته نکرد. شیوا سخن می‌گفت؛ طمانینه و آرامش کلامش که با حیای عاطفی درآمیخته بود، دل را می‌ربود. به اندیشه‌اش پایبندی عمیق داشت و طوفان حوادث نتوانست خللی در اراده‌اش ایجاد کند. برای معلمان و زیرمجموعه‌اش دلسوز بود و ساز ناکوک نامرادی‌ها، روح لطیف و سرشار از احساسش را نیازُرد. چاروسا و مردمانش را دوست داشت و از عمق جان به آنان عشق می‌ورزید. زبان دردها و زجرهای مردم آن دیار بود. کم سخن می‌گفت؛ اما چون زبان می‌گشود، دُر می‌سفت و دل می‌بُرد.

ادب و آداب را به غایت رعایت می‌کرد، در دوستی ثابت‌قدم و در مرام و معرفت بی‌بدیل بود.

او شراب شیرین و شکرین عشق به فرزندان دیارش را با هیچ پست و مقامی عوض نمی‌کرد. در برنگاه‌های سخت که تندبادها ممکن است انسان را از مسیر خارج کند، او بر صراطی که تشخیص داده بود صحیح است، ایستاد.

پاییز، برگ‌ریزِ هزاررنگ، مرگ‌ریز، که همیشه شکوه، عظمت و زیبایی بهار را با ریختن برگ‌ها به یغما می‌برد، گلی را پژمرده کرد که می‌توانست بوی خوش انفاسش، سرزمینی را غرق سرمستی و طراوت کند. شروه ها باید گفت، شیون‌ها باید کرد در مرگ بزرگِ معلم سرزمینم، محمد شکوهی.

روحت شاد، برادرم.

تو رفتی، با نیک‌نامی و سرافرازی؛ و ما هم خواهیم آمد.

اردشیر یاری

در این تنظیم، متن اصلی حفظ شده و فقط تیتر، لید و قالب انتشار خبری به آن افزوده شده است.