تاوان جهالت تندروها را تا چه زمان باید داد؟ /بقلم محمد زرین

پایگاه خبری – تحلیلی “جمانیوز”(jamanews.ir) 

سالها از روزی که تیتر ( مشرق زمین، گهواره تمدن)را در کتاب درسی دبستان خواندیم گذشته است.اما با تاسف باید گفت این گهواره دیگر به راکب خود که این روزها غالبا انسان مسلمان است آرامش که نمی دهد هیچ، تکانه هایش آنچنان شدید و هولناک است که آرامش باقی مردمان جهان را نیز از آنان ستانده است.شهرهای ویران، خیابانهای خونین، گورها ی دست جمعی، کشت وتار و قتل و غارت و بردگی و بمباران و داغ عزیزان و آوارگی و بردگی و خلاصه هر نوع تلخکامی که در تصور آید، همه آن چیزی است که سابقا نام زندگی برآن بود بر این گستره وسیع از جهان.

شوربختانه باید گفت که هیچ پایانی هم بر این جنگ هفتاد و دو ملت متصور نیست.و اراده کافی نه در رهبران کشورهای خاورمیانه، و بالتبع نه در رهبران سایر کشورهای جهان برای حل مناقشات چندگانه این منطقه رویت نمی شود.

در شرایطی که دود آتش خانمانسوز در سوریه عراق یمن فلسطین و…به چشم همه جهانیان رفته است، گفتگوهای نیمه جانی برای حل بحران سوریه و یمن در جریان بود، و دو قدرت تعیین کننده منطقه ایران و عربستان می بایست با کاهش اختلاف نظرها به تاسی از آیه اول سوره مومنون، دیگران به صلح دعوت می کردند، عربستان طی اقدامی ضد حقوق بشری یک رهبر دینی را به بدترین شکل ممکن گردن می زند، و در داخل ایران هم جماعتی که در تندروی دست کمی از تند روها ی سایر کشورها ندارند، بی هیچ ملاحظه و محاسبه سود و زیان دست به اقداماتی می زنند که بازهم تاوان گستاخی آنها را ملت مظلوم ایران باید بپردازد.

اقدام عربستان از هر جهتی نگاه شود قابل توجیه نیست.لااقل در این برهه فوق العاده حساس، قطعا اگر یک جو تدبیر وجود داشت، چنین اقدامی در این زمان نباید رخ می داد.

به همین نسبت هم اقدام به غارتگری از سوی تندروها در حمله به سفارت و کنسولگری یک کشور خارجی ناپسند و زیان بار است.

تنها نگاهی گذرا به رسانه های جهان به ما نشان می دهد که چه سان، به لطایف الحیل، با نفوذ سعودی ها، همه نگاهها از اقدام وحشیانه گردن زدن یک روحانی برداشته شد و توجه ها به سفارت گیری ایرانیان جلب شد.شاید بتوان گفت اول مظلوم این ماجرا خود شیخ مظلوم، نمر باقر النمر است، که تندروهای ایران اجازه ندادند افکار عمومی جهان به درستی به محکوم کردن اعدام وی بپردازند.

دومین آسیب جدی بی شک دولت مردمی ایران است، چرا که هرچه دستگاه دیپلماسی ایران می ریسد، اینان پنبه اش می کنند.برای هزارمين بار شاهد بودیم که یک دیوانه به داخل چاه سنگ انداخت و باید به انتظار صد عاقل نشست تا شاید آنرا به در آرند.

بی هیچ تردیدی، اگر در شرایطی فعلی ایران و عربستان رابطه ای حسنه بر اساس عرف دیپلماتیک داشتند، نه تنها از اعدام شیخ نمر جلوگیری می شد، بلکه بسیاری از مناقشات خونبار منطقه از همه مهم تر مساله سوریه و یمن تاکنون به نحو احسن حل شده بود.

اما دریغ و افسوس که مشخص نیست تاوان جهالت تندروها را تا چه زمان باید سایر مردمان بپردازند.

ختم سخن اینکه شر ممان باد که در در روزهایی که سرزمین های غیراسلامی در رقص نور و سرخوشی های سال نو خود غرق هستند، در بلاد مسلمین روزبروز بر طبل تعصبات کور و ایدئولوژی ها کوفته و خونهایی بی گناه ریخته می شود.

آیا گاه آن نرسیده که علمای اسلامی شیعه و سنی برخاسته و راهی بیابند؟.