” نوروز و بهار ” / بقلم موسی اخلاقی نسب

صدای آفریدگار هستی از دل طبیعت
طنین انداز  می شود.

هان ای شکوفه ها  بردمید ،
گیاهان و  سبزه ها  سر برون آرید
گلها و غنچه ها لب بگشایید.

بلبلان به آوازخوانی فراخوانده شدند
کبک های خوش خرام به ناز آمده اند
پرندگان خوش الحان نوید بهار سر داده اند.

نازنینان به تماشای بهار  سرخوشند
پری رُخان  مدهوش  و  شیدای  گل  و  سنبلند.
مهوشان از شش جهت سودای دیدن
دلربای یار را به تماشا نشسته اند.

” می رسد  اینک  بهار
            سبزه  و  گل  بر دمید
هر طرف هر کَس که دید
                بر لب   هر   جویبار

قمریان  و   بلبلان
         نغمه خوان  چهچه زنان
مژدگانی   می برند
         سویِ  دشت   و   مَرغزار  “

نوروز ، میعادگاهِ  عشق  و صفاست
بهار ، جلوگاهِ  رازِ  آفرینش است

چهره پرداز هستی تنوع زیبایی
را  در  طبیعت  نقش بسته است
و  ما آدمیان را  به نظاره  و  تماشا
فراخوانده است .

نوروز را پاس بداریم  که :
جشن باستانی ایران زمین است
راز ماندگاری نوروز  تنها  آغازین
روز بهار نیست
غایت عشق ما ایرانیان به فرهنگ
و رسوم کهن و نیاکانمان است

عمق پیوند و اتصال نسل امروز
به عصرِ  پدران  و   اجداد
و  اوج معرفت و منزلتِ فرزندان این مرز و بوم ،
به تمدنِ دیرین  و باستانیِ  پارسیان است

                   ( موسی اخلاقی نسب)
                          ۲۷/ ۱۲ / ۱۳۹۴