من ایستاده شکست خوردم / رنج نامه ای به قلم سید امان الله درخشانی

?به نام خداوند اندیشه ها
امروز آسمان دلم ابری است…
ابرهای سیاهی که لکه ای روشنایی در دلم باقی نگذاشتند…..
به کجا می رویم…؟
ما را چه شده است…؟
چه بر سر اندیشه هایمان آمده است…؟
تفکرمان چه شده است….؟
چوب بی خردی چه کسانی را خورده ایم….؟
باید بگویم….
امروز اندیشه ی طلایی من محبوس صدف سیاه قومیت شده است….
بی شک این روزها می گذرند…
هرچند با طعم تلخ بی خردی و بی فکری….
طعمی تلخ تر از شرنگ زرنیق…
اما……نه…..
من از این روزها به سادگی نخواهم گذشت….
از خیلی آدمها هم….
غم بزرگی که بر سینه ام سنگینی می کند…..
غم نزدیکان فامیلی و فکری من است…
برای خودم متأسفم که سنگ چه کسانی را به سینه می زدم..
در میان همهمه ی کدامین دلخوشی ،اندوهم را به باد فراموشی بسپارم…..
من امروز اگر به هدفم نرسیدم…
اما پیروز واقعی هستم….
چون….
برای فکرم….
برای اندیشه ام…
تلاش کردم….
من قهرمانانه شکست را می پذیرم……
من ایستاده شکست خوردم….
در جبهه ای که آلات نبردش قابل قیاس نبود….
مبارزه ای نابرابر…..
نبرد با عدم تعقل و بی خردی…
در صف آرایی مقابل آدمهایی که لَختی اندیشه و درک برای فهمیدن آرمان ها نداشتند…..
در مقابله با منفعت طلبان بی خرد…..
من اما…..
زخمی مُهلک تر را از نزدیکان در دل دارم….
همانهایی که در لباس دوست و برادر ،خنجر از پشت می زنند..
من اگر امروز نگران هستم و اندوهناک…..
غمم برای این شکست مقطعی نیست….
بلکه اندوهگین آینده ای نامعلوم هستم…..
که دیارم را بیشتر غرق در جهل و بی خردی خواهد نمود…..
دردمند آدمهای دوست نمایی هستم….
که نمی دانم به چندین انسان راست قامت و شفاف مانند من و ضرغامی نارو خواهند زد…
و دلتنگ اندیشه هایی پاک و نابی هستم که دچار سکته شده اند……
و شاید احیای آنها مدتها به طول انجامد…..
اما من از این شکست پُل خواهم ساخت و به آینده ی روشن وصل خواهم شد….
می دانم که توان مقابله با جهل را خواهم داشت…..
و مانند چنار تنومندی، هم در خاک ریشه خواهم دوانید….
و هم سر بر آستان خورشید خواهم سایید…..
تا بگسترانم روشنایی و سرسبزی را……
من امروز اما مأموریت دیگری هم یافتم…..
من خواهم آموخت به فرزندانم و هم به شاگردانم……
یادشان خواهم داد که در مقابله با جهل و نا بخردی باید ایستاد…..
مستحکم و استوار…..
خواهم آموخت که؛
برای از بین بردن جهل و جمود باید از نزدیکان شروع کرد…..
و نگذارند مانند امروز من…..
نزدیکان شان در بی خردی بمانند تا در مقابلشان قد علَم کنند……
و در ورطه ی سقوط و جمود فکری بیفتند…..
یادشان خواهم داد که؛
ایستاده مردن بسی لذت بخش تر و ارزشمند تر از خم شدن و دست بر سینه گذاشتن در مقابل بی خردان و ریش سفیدان تُهی از اندیشه خواهد بود……..
من یک رقابت نابرابر را باختم…
اما خوشحال هستم….
از اینکه بر سطح هموار و روشن اندیشه قدم گذاشته ام..
نه مانند خیلی ها در پرتگاه سقوط اندیشه…..
نه مانند کسانی در منجلاب انتفاع …..
نه مانند بعضی ها در چهار چوب خودشیرینی…..
نه مانند دیگرانی دست به سینه ی کدخدا منشان و ریش سفیدان عاری از خرد…..
نه مانند دُگْم اندیشان غرق شده در مُردابی با بوی تَعَفُن قومیت….
نه مانند دروغگویانی که اولین کلاه را بر سر خود می گذارند..
من خوشحالم که نبودم مانندِ محافظه کاران ترسویی که متظاهرانه برای حفظ خود دو سر چوب را داشته اند…..
و خوشحال هستم که نیستم مانندِ ترسوهای بُزدلی که قدرت و اراده ی بیان حرف دل خود را نداشته باشند….
در پایان باید بگویم؛
ضرغامی یک شخص نبود بلکه نماد یک تفکر ناب بود…..
ضرغامی تا ابد نماینده ی شهر تفکر و دشت اندیشه ام خواهد بود ….
و حک می کنم در قلبم نام زیبایش را با قلم اندیشه و عشق……
دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نگشت/
کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور/
با امید به آینده ای روشن….
درود بر اندیشه ها…..
درود بر شجاعت……
درود بر صداقت و یکرنگی…..

روز شکست اندیشه….
یازدهم اردیبهشت نود و پنج
?سید امان اله درخشانی