نه با “اسلحه” با “مداد” آمدم

“گروه ادبی صبح خرد“، متن شعر “جبار چراغک” بدین شرح است ؛

چو بگذشت بیست و سه از ماه دی
عباسی همان معلمِ نیک پی
*
به شیراز، شهرِ گل و بلبلش
برون رفته از خانه و منزلش…
*
به پا کرده چون کفش چرمینه اش
نهاده قلم بر چپِ سینه اش
*
به جای سلاح یک پلاکارد داشت
که بر آن فقط رتبه بندی نگاشت
*
نه ماشین و اسبی نه زین و یراق
نه اشک آوری داشت نه گرز و چماق
*
نه شلّاق و باطوم نه سرنیزه داشت
بجز بذر مهر و عدالت نکاشت…
*
به دستش فقط بوده خودکار بیک
که از آن همه وعده ی پوچ و پیک
*
به کاغذ نگارد، نگارش کند
به شاگردهایش سفارش کند
*
که چون جور و بیداد به غایت رسید
گرانی به مرزِ نهایت رسید
*
بگوید که چون تغذیه رخت بست
کتابِ مجانی چو ناید به دست
*
بگوید ز ظلم و ستم خسته ام
به مهر شما گر چه دل بسته ام…
*
من اکنون مُعدّل شوم کاوه وار
بگویم به سر نیزه و نیزه دار
*
بدون از سلاح و بدون از یراق
که ایرانیَم من ، نِیَم از عراق
*
نه از ترک و رومم نه روسی تبار
نه یانکی،نه از چینیان مکار…
*
نه چپ می شناسم نه هم راسی ام
بگویم که حمید عباسی ام
*
حمیدی که به پاسِ حَمایدَش
فقط پایِ بی کفش شد عایدش
*
بگویم که چون کاوه ی دادخواه
که چون سربدارانِ آزادخواه
*
ستیزه نمایم به جد با ضحاک
سرش بَرکَنَم افکنم در مغاک…
*
همانا بگویم که ایرانیَم
دبیرم،نه که دشمنِ جانیَم
*
ز بیداد، اینجا به داد آمدم
نه با اسلحه، با مداد آمدم
*
فقط گفتم این رتبه بندی چه شد؟
که داند که تکلیفِ غندی چه شد؟
*
من این گفتم و نیز همکار من
چنین گفت و بنوشت اشعارِ من…
*
به ناگه سپاهی فراوان رسید
بر آن گفته ها خطِّ بطلان کشید
*
زدند و گرفتند و با کینِ خود
کشیدند و بردند به ماشینِ خود…
*
دَهَن سوخته با آشِ ناپخت شان
کسی حق ستانی نیاموخت شان
*
علاوه بر آن که حَقَم خورده اند
دو روز است که کفشِ چَپَم برده اند
*
بگویم به رهبر به طور شفاف
حقوقم به ولله ندارد کفاف
*
بفرما به مامور قدّاره بَند
به من لنگه ی کفش باز آورند
*
صدایم اگر میشنَوی چاره کن
رسن های تبعیض را پاره کن

جبار چراغک
۱۴۰۰/۱۰/۲۵