آیا موعد”پایکوبی” ما فرا میرسد؟!/ادریس کشاورز پور

“صبح خرد”؛ “آبریز” ؛ سند افتخار آمیز همدلی و اتحدمان باشد و بعدها که در سایه سار درختان لیمو و پرتقال سیراب و نمو یافته از آب سد آبریز آسودیم و در خنکای تابستان های عصرگاهی زمین های آباد شده، در آلاچیغ های چوبی آرمیدیم یادمان می آید سال  ۱۴۰۰ ما بودیم که همدل و هم زبان این بار دست در دست هم برای احداث سد آبریز متحد شدیم و کاری کردیم که نسل امروز ،فردا و فرداها به ما بنازند که اگر چه در جریان خیلی اتفاقات سادگی کردیم اما با یکدلی آبریزی ساختیم که شاید برای همیشه واژه دردناک و نازیبای محرومیت را به همه سنگینی اش از سر و کولمان بردارد.

منطقه “آبریز” ؛ همان منطقه بکر و پر پتانسیلی که این بار نه فقط به اسم و غرش گاه گاهی آب های جاری در بهارش بلکه به احداث ابر سازه سیمانی بتی ساخته شده بر آن نگاه کنیم و در دل زاگرس عزیزمان به خود ببالیم که ما زاگرسی ها اگرچه خون دل بسیار خورده و بر گرده خود رنج بسیار دیده اما وقت آن است که از نعمتی که خدا به ما ارزانی داشت استفاده کنیم و این بار زنان و دختران سرزمینمان در همین کهگیلویه وچرام و حوالی خیلی خیلی نزدیکش به جای گوجه چینی نگاه مهربانه به دست های مردانی بدوزند که از قبل جاری و ساری شدن آب سد آبریز در حال آبادانی و کار بر زمین های خود هستند و این بار دلواپس هیچ نگاهی نازیبایی به زنانمان نباشیم بلکه آنقدر وسعت دید و نگاهمان بلند باشد که دغدغه ما فروش انبوه محصولات کشاورزی کشت و برداشت شده در همین کهگیلویه وچرام باشد .

من ، تو  و ما این بار فارغ از تمام پلیدی های سیاست دست در دست هم از هر گروه و طایفه و ایلی یکدل و یک زبان برای احداث سد آبریز این بار فقط  حرف نزنیم که فریاد بزنیم تا غرش فریادمان در دل تاریخ بپیچد و هیچ سدی مانع احداث سدمان نشود و از قبل مارون قشنگمان ؛ همان که خدا به ما داد و همواره جاری است دختران و زنانمان بیگاری نکشند ،پسران و مردانمان برای حداقل دستمزد دل به شهر و دیار غربت نزنند و بمانند و بکارند و درو و کشت و برداشت کنند و آنگاه عاشقانه بر اطراف خرمن هایمان سرود فتح فاتحانه بخوانیم ؛ همان دورانی که اخم نداشتن بر چهره مان، زشتمان نکند و شاید دیگر حتی آفتاب نتواند چهرمان را بسوزاند چرا که ما قصدمان آرمیدن در سایه های خنک انارستان ها و باغات مرکبات  کاشته شده  در حوالی دیارمان است.

شاید خدا خواست این بار آغاز اراده ساخت “سد آبریز” پایان تمام دردها و رنج هایمان باشد همان درد و رنج هایی  که  دیگران برایمان ساخته اند  و آغازی باشد برای یک شروع زندگی جدیدتر و زیباتر در حوالی مارون با آب “سد آبریز”……….

خدا را چه دیدی شاید مارون همین همسایه تاریخ سازمان آشتیمان داد با همدیگر، آنگاه که در کنار هم سرود شادی سراییدیم و به مانند نیاکان نیکمان دف زنان منتظر رسیدن جاری آب در جویبارها شدیم ؛ خدا را چه دیدی شاید آبریز” ساخته شد و حتی آهوان برگشته و خرامان در ارتفاعات زاگرس چریدن آغاز شد و کبک ها چهچه زده و در سور قشنگمان شرکت داشته و شاید خنک بادی وزید و حالمان کمی بهتر شد و هر چه غبار محرومیت و مظلومیت بر چهره دیارمان بود و برد و برد…

شاید نسیم وزیدن گرفت و حال چهره مادربزرگان و پدربزگان هایمان کمی تغییر کرد آنگاه دف زنان می توانیم به استقبال بهار و نوروز رفته و دلمان قرص بارش بارانی باشد که خدا هماره با زاگرس ارزانی داشت.

خدا را چه دیدی شاید همین فردا ؛ موعد پایکوبی ما فرارسید و رودخانه هایمان جاری شد و رقص لبخند بر لبانمان حالمان را خوش کرد./ادریس کشاورز اسفند ۱۴۰۰