“ما خطا کردیم”

“محمد نوروزی”، مناسبات بین المللی بسیار گسترده اند و کشورها در حوزه های متفا‌وت شرکای متفاوت دارند و گاهی چند کشور که از نظر اقلیمی، تاریخی، مذهبی و فرهنگی دارای اشتراکاتی هستند به سمت تشکیل اتحادیه یا گروه وائتلاف های منطقه ای و بین المللی روی می آورند این کنش باعث می شود که کشورهای منطقه یک اکوسیستم واحد تعریف شوند و گاهی خطای یکی از اعضا، برای به خطر نیفتادن هویت اتحادیه یا از دست نرفتن سایر منافع جمعی قابل اغماض می شود.مثال در این حوزه بسیار هست وبارزترین این اتحادیه ها پیمان اتلانتیک شمالی،اتحادیه اروپا، آسه آن وشورای همکاری خلیج (فارس) و… است.

منطقه استراتژیک خاورمیانه به دلیل وفور مخازن نفت و گاز در دوره های مدرن همواره مطمع نظر قدرتهای بین المللی بوده و تا این مخازن نفس دارند این اهمیت ادامه خواهد داشت.
بجز دلایل اقتصادی یک دلیل دیگر برای جایگاه مهم خاورمیانه از نگاه غرب وجود داشت و آن وجود حکومت اشغالگر اسراییل بود.
اسراییل همواره مورد انزجار ملتهای مسلمان منطقه قرار داشته و جنگهای متعدد با همسایگان جنگ شش روزه، تعرض به بخش هایی از خاک مصر، سوریه و لبنان باعث شده بود که تمام کشورهای منطقه بویژه سرزمین های عرب نشین، این کشور را یک دشمن ابدی قلمداد کنند و رفتارشان با این کشور را به مثابه رفتار با یک کشور متخاصم تعریف کنند.
این خصومت تا بدانجا رسید که کشورهای منطقه از حضور در برابر ورزشکاران اسراییلی سرباز می زدند و جوانان مهاجر یهودی برای اقامت در اسراییل باید به یک شرایط سخت وجزیره ای تن می دادند و این برای اسراییل یک فاکتور منفی می بود.
غرب به عنوان پدرخوانده اسراییل برای آنکه مهاجران یهودی فکر بازگشت به موطن اصلی خود وسوسه شان نکند، آپشنهای تقریبا نامتعارفی برای ساکنان سرزمینهای اشغالی در نظر گرفت.
از جمله این آپشنها پذیرش تیم ها و ورزشکاران رژیم اسراییل در لیگهای معتبر اروپایی بود.
اگر چه رقابت با باشگاهها و ورزشکاران اروپایی باعث نوعی ایجاد کیفیت در امکانات ومنابع سازمانها وباشگاههای اسراییلی می شد اما از آنجا که بخش عمده ای از اهداف ورزشی رسیدن به سکوهای قهرمانی است و ورزشکاران اسراییلی در مبارزه با غولهای اروپا چنته شان از مدال وراهیابی به تورنمتهای معتبر چون جام جهانی و المپیک( در حوزه تیمی) خالی بود، دست کم در این حوزه جوانان چپگرای بسیاری را از تداوم شهروندی وتابعیت اسراییلی منصرف می کرد چون حضور در جام جهانی والمپیک( رشته های تیمی ) و تورنمنت هایی مانند جام جهانی فوتبال یا قهرمانی المپیک در والیبال وهندبال … رویای هر نوجوان وجوانی است.
در تمامی این سالها حکومتهای مسلمان منطقه با حمایت ملت ها حضور اسراییل را به عنوان یک کشور رسمیت یافته خاورمیانه ای به رویایی برای ساکنان سرزمینهای اشغالی بدل کرده بودند.
اما ؛ به لطف سیاست های نامتوازن و اشتباه جمهوری اسلامی ایران در قبال همسایگان از عراق گرفته تا قفقاز و شرق ومخصوصا کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس، این کشورها یکی پس از دیگری آغوش خود را برای همان دشمن ابدی باز کنند. نمی توان همه این اتفاقات را به پروژه ایران هراسی غرب و امریکا منسوب کرد دست کم در عراق که امریکا عراق را به محل مانوری برای ما تبدیل کرد. اما ما آنجا چه کردیم که مقتدا صدر شیعی که قرار بود پرچمدار کریدور میانی هلال شیعی باشد اکنون سرسختانه ترین مواضع را در قبال سیاستهای منطقه ای ما میگیرد؟
بدون شک ما خطا کردیم و خطاهایمان آنقدر بزرگ بوده اند که کشورهای منطقه یک دشمن تاریخی و اشغالگر را بر مای ساکن همیشگی شمال خلیج تا ابد فارس ترجیح داده اند.
باید از همین حالا به روزی فکر کنیم که اسراییل در رقابتهای کشتی آسیا در هر وزن یک کشتی گیر دارد مانند کره ،چین و مغولستان … و ممکن است کشتی گیران ما همه در یک روز برای قرعه ی افتادن برابر کشتی گیر اسراییل از میدان رقابت حذف شوند.
باید کم کم به آنجا فکر کنیم که تیمهای فوتبال ما در جدولشان برای قهرمانی آسیا یک تیم اسراییلی را هم ببرند …
اگر چنان شود آنوقت ماییم که تبدیل به یک جزیره خواهیم شد در میان اینهمه کشور مسلمان نه رژیم غاصب سرزمین فلسطن!!!!!

ممکن است حالا هم دیر شده باشد اما باید لااقل در بخش عمده ای از سیاست های منطقه ای تجدید نظر کنیم.