تاثیر زیبا سازی شهر بر روحیه مردم

“صبح خرد” اردشیر رسایی / شهر یک اثر هنری بزرگ است که آفرینندگانی به وسعت خود و تعداد جمعیتش دارد(کریستوفر الکساندر)
بی مقدمه نقش تزئینات و زیباسازی شهرها بر روحیه انسانها امری بدیهی و مبرهن است و نمیتوان انکار کرد که هر چه شهر زیباتر باشد انسان ها روحیه بهتری دارند و کمتر افسرده میشوند، کما اینکه خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد!

حتی یکی از مهمترین ملاک های ازدواج زیبایی هست و این یعنی دو انسان برای تداوم زندگی نیازمند زیبا بودن هستند حالا چه ظاهری باشد و چه درونی!

با گسترش صنعت توریسم و نقش آن در درآمدزایی و پیشرفت اقتصادی شهرها این مسئله بیشتر از هر زمانی به چشم میخورد.

متاسفانه در کشور ما و به خصوص جنوب کشور و مناطق لر نشین و ایلی و عشیره ای بخاطر سنت های قدیمی مراسم سوگ و عزاداری از هر مراسم دیگری رنگ و لعاب بیشتری به خود گرفته و این مسئله متاسفانه ناخودآگاه گرایش به مرگ و نیستی را در مردم گسترش داده، و مردم را از زندگی و هستی دور کرده.
امروز با نگاهی به مراسم عزاداری و پوسترها و بنرها و تراکت های سراسر حزن آلود در فضای شهری و رسانه ای و دامن زدن جامعه و مردم به روحیه افسردگی و یاس و نا امیدی بیشتر به این حقیقت تلخ پی میبریم!

هر چند مرگ حقیقتی تلخ و غیر قابل انکار می‌باشد و گریزی از آن نیست ولی همین حقیقت تلخ در همه جای دنیا هم اتفاق می افتد ولی سبک و نگاه آنها به مرگ حتی به اسلام نزدیکتر از ما هست که بیشتر از همه ادعایی مسلمانی داریم..
بقول حافظ:
گر مسلمانی از اینست که حافظ دارد
وای اگر از پس امروز بود فردایی!!

با کمال تأسف آنچه امروز در شهر ما میبینیم پر است از پوسترها و بنرها ی حزن انگیز مرگ و ترحیم و انگار هر چه این بنرها بزرگ باشد شخص زنده تر است!
کارناوال های مرگ چنان با رزق و برق در حرکتند و مردمانی که عرق کنان در ترافیک این رژه حزن انگیز چنان منتقدانه تن به این رژه به نوعی اجباری میدهند که گریزی از آن ندارند….
در حالیکه این روز ها مردم با تورم افسار گریخته شاهد سر به فلک کشیدن اجناس و کرایه خانه هستند، تماشای این همه پوستر و بنر مرده گان با سایز های مختلف چیزی جز افسردگی و یاس و نا امیدی بیشتر در بر نخواهد داشت!
مولوی شاعر برجسته اسلام در مورد مرگ میفرماید:
میا بی دف به گور من برادر
که در بزم خدا غمگین نشاید!!
در جامعه ای که فضای آنچنانی برای کنسرت موسیقی یا کمدی و طنزی و سایر شادی آور ها مهیا نیست حداقل
نمی‌توانیم مردم را شاد کنیم آنها را افسرده تر نکنیم!
بقول شاعر:
تو که نوشم نیی
میشم چرائی!!!

به امیدی روزی که هر شهروند سهمی در شادی همدیگر داشته باشیم!