نمایش جاودانه فرهنگ ناب واصیل ایرانی، چرامی

“صبح خرد”؛ کرامت ارکیان/ آری ؛ زنده باد احساس وعاطفه
زنده باد مهروآیین مهرگستری.
زنده باد انسان های نیک و مردانگیِ مردانِ نیک.
پاینده باد همدلی،مهربانی،همراهی،همدردی وهمزبانی.
جاوید باد فرهنگ ناب واصیل ایرانی ،چَرامی ….پدری چو ابراهیم خلیل ِ زمان که اجازه داد پسرش اسماعیل وار به مسلخ عاشقی به قربانگاه عشق برود وجان هایِ از رمق افتاده وبی جان را جان دوباره دهد.

چون خود عرفانی و ادبی ست به تاسی ازشاعر نامی خاقانی بزرگ که چه زیبا سراییده است:«درمسلخ عشق جز نکو را نکشند.»زیبا وعارفانه درذهنش البته بصورت عملیاتی این مهم را نیک به سرانجام رسانید.
آری؛زنده نام دکتر ابوالفضل نیکروز جان داد تا جان های زیادی را جان دهد وحیات ببخشد.

چقدر سخت است برای پدرومادری که تک فرزند پسرِ نیک و شایسته ای تربیت کنند ودقیق به وقت ثمره  به ناگه به عزایش بنشینندو سوگوارش باشند،سخت تراینکه «درین روزها وعصری که همه ازهم گریزانند،محبت وصفا کم رنگ شده وگاهی وقت هستندکسانی که برای رفع نیازهای اولیه اقدام به هرعملی می نمایند ،دردنیایی که تعلق خاطر،تملق وزیاده خواهی بیداد میکند وهرکس به فکر خویش می باشد ،طمطراق فضای سیاسی وفضای مجازی انسانهاراسردرگم وحیران نموده وپذیرش چنین پیشنهادی برای هرخانواده ای سخت ونفس گیر است تا بپذیرد که اعضای بدن فرزندش به جان های دیگری جان ببخشدو خانواده ی نیکروز چه زیبا،عالمانه ترسیم نمودند معامله با خدای خویش را…

درود خداوند به این پدرومادری که کاری بس سترگ وبزرگ را درمکتب ایرانی ودیارمان چَرام رونق دادند.

پدر دکترابوالفضل نیکروز، دکتریوسف نیکروز انسانی فهیم،متدین،مهربان واشراف بر اعمال خیر که باموافقت خود و همسرش فرهنگ ومکتب اهدای عضو را جان دادندتا با این کار شایسته ،خداپسندانه،بشردوستانه معنای انسان بودن رافارغ ازرنگ، لباس ،نژاد،مذهب ،وقوم برای دیگران تفهیم نمایند.

آری،دو چشم زیبایش را بخشید تا از دریچه ی چشمان دیگری، درکالبد و جسم دیگری، تاهست چشم در چشم ،نظاره گرچشمان فرزندش باشد و به چشمان دیگری جان داد تا بینا شوند.

هان،دکترابوافضل نیکروز زنده است و رخ در رخ بابا و مامان تصویر عشق وعاشقی را درفرد دیگر نقاشی میکند وخالق چشمان دیگری می باشند….
شکیبا بودنشان اثرخودشناسی وخداترسی آنان است.
روحیه ی گذشت ،ایثار و از خود گذشتگی و نداشتن تعلق خاطربه دنیای فانی ازنشانه های ایمان عملی است و گذشتن از نفس اماره ورسیدن به نفس مطمئنه واعلی علیین است و درود برآنهایی که قطعه ی« نفس بهشت » را بهترین مکان برای خاکسپاری این بزرگانِ دوراندیش انتخاب نمود،که جان بخشیدن به همنوع خویش یک اثر هُنری ماندگار است که در قاب تصویری جاودانه خواهند ماند.

بنابراین هم روانشاد دکترنیکروز و هم پدر و مادرش دریک قاب بزرگ برای ما الگو و اسوه ی فداکاری ست وازمنظر ایشان جان دادن به دیگران یک مکتب وفرهنگ پسندیده لقب گرفت تا دیارمان درین اثر جاویدان ومهم ،در ردیف و زمره ی اولین ها باشد.

روحش درآرامش ابدی شاد ویادش تاابدبه پهنا ووسعت تاریخ دیارمان جاودان باد..