خاکریز های فاو و نیزارهای مجنون رشادت شما را میدانند!

“علی عزتخواه”؛  از دو برادرِ طلبه، که هر دو شراب شیرین شهادت سرکشیدند چه بنویسم؟

کاش میشد آنچنان از شهدانوشت که دیگر هیچ واژه ای یافت نشود.

ولی می‌دانم شهدا برای نوشتن قلم های ما بر عطر پرواز بوسه نزدند.

واژه های خاکستر گونه ما فقط بلدند در مقابل نام شهدا ضجه بزنند.

شهید روحانی رمضان جشان زاده و برادر شهیدش روحانی محمدرضا جشان زاده در خانواده ای مذهبی و یکی از روستاهای در فقر نشسته و محروم شهرستان بهمئی دیده به جهان گشودند ،درس خواندند، قد کشیدند، بال و پر گشودند……..

 رمضان لیسانس گرفت، معلم شد و برای مردم دیارش فعالیت فرهنگی کرد، بر ساواک و رژیم منحوس پهلوی تاخت اما درونش اغنا نشد، عازم حوزه علمیه بهبهان و یکسال بعد راهی قم شد تا درس طلبگی آموزد.

دشمن بر مرزهای ما آتش گشود ،رمضان صلاح خویش را در این دید که سلاح قلم را بر زمین بگذارد و سلاح آتشین بر دوش و رهسپار جبهه های کربلای خمینی( ره) شود و برای وطنش بجنگد .

محمدرضا هم بعد از تحصیلات راهنمایی به پیشنهاد برادرش رمضان برای تلمذ علوم دینی راهی حوزه علمیه شد،چونان برادرش بسیجی بود و شهیدانه می‌زیست، در هنگامه ی جنگ همچون برادر به جبهه رفت که مبادا امام زمانش را تنها گذاشته باشد ، شجاعانه بر دشمن تاخت و سرانجام محمد رضا ۱۷ساله در مهرماه ۶۳ در جزیره مجنون با بال های زخمی به سوی معبود خویش پرواز نمود.

رمضان بعد از شهادت محمدرضا سنگر را رها نکرد و در معرکه نبرد ماند، تا اینکه آن طلبه ی طالب شهادت ،اسفند۶۴ ،عملیات والفجر۸ در جزیره ی فاو بر اثر اصابت ترکش خمپاره چون نامش سوخت تا دم ساز روح بی جان و سوخته ی چون مایی شود.

خاکریز های فاو و نیزارهای به خون نشسته مجنون گواه خوبی هستند برای روایتگری حماسه ها و رشادتهای این دو برادر روحانیِ شهید، و قلم من چه میداند …….