عشق را می سراید و بر جریده ی عالم ثبت می کند!

“اعظم عباسی”؛” صبح خرد”/ به نام خدای خوبی ها”

“شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است 

آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش”

قلم بر می دارم و با یاری کلماتم میخواهم از کسی بنویسم که :

یا در خلوت وصل بود ،یا جان و دل خسته اش به دمی زنده می شد !

“همیشه وقت تو ،ای عیسی صبا خوش باد 

که جان حافظ دل خسته زنده شد به دمت!”

یا شراب و شاهد و رندی روزگار می گذراند که اورا به حال خودش رها می کند:

حافظ !شراب و شاهد و رندی نه وضع تست 

فی الجمله ،مسکینی می کنی و فرو می گذارمت!

از نشاط دل غمگین می گوید و دعای پیر مغان ورد صبحگاهش می شود!گاهی رسم عاشق کشی و شهره ی شهرآشوبی را بر قامت یار می پوشاند!

و

گاهی قصه ی خونابه ی چشم را مثل آب چشمه روان می سازد!

“حافظا!باز نما قصه ی خونابه ی چشم 

که بر این چشم همان آب روانست که بود! “

روزگاری از رمیدن دیگران به حلقه ی زلف پناه می برد !

و گاهی از روی شوق حرفی چند می نگارد و هم چون مرواریدی در گوش می اندازد!

امید می دهد و تکاپو! توصیه می کند گله و شکایت نباشد و تورا می خواند به کوی طلب!

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب 

به راحتی نرسید ،آنکه زحمتی نکشید! “

عشق را می سراید و بر جریده ی عالم ثبت می کند !

 می داند:” که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها! “

پیشگو نیست !اما می داند کلبه ی احزان روزی گلستان می شود! حال و روز دل ها سر و سامان می گیرد! چرا که حال و روز دوران یکسان نمی باشد! 

از بازی های پنهان و سر غیب آگاهی نیست و به پایان راه تورا می خواند! و می داند که منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید!

آری !حافظ هم شاعر است و هم عارف و انسانی عاشق ! حرمت عشق را می داند و ارزش عواطف ژرف انسانی را !

انتقادهای جسورانه اش زندگی ساز است و طنزهایش کارساز! شیوه ی درست نگاه کردن به زندگی را می آموزد!چشمی خون افشان دارد از دست کمان آبروی فتنه انگیز !

تنش از غم فراق هلالی می شود ! می ترسد و از حور و پری و حسن دل انگیز شان نمی گوید !

عاشق واقعی ست که محراب نمازش خم آن ابروی دلستانش می شود! 

و می داند که هواداری و عشق ،مرغ زیرکی چون حافظ را به تیر غمزه صید می کند :

“اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هوا داری 

به تیر غمزه صیدش کرد ،خم آن دلستان ابرو! “

باشد که قدرت واژه هایم قطره ای از دریای وسیع معرفت شاعر گران‌سنگ را بیان کرده باشد !

امید آنگه گام هایمان در پاسداشت سرمایه های ادبی سرزمینم ایران استوار بشود و ماندگار! 

       اعظم عباسی سرگروه ادبیات فارسی ۰۰۰۰دهدشت ۰۰مهر ۱۴۰۲