نامِ محمد بهمن‌بیگی با روشنای سحر در کوهستان‌های دوردست عشایر درآمیخته است؛ مردی که مدرسه را بر شانه‌های کوچ نشاند و سواد را همسفر فرزندان ایل نمود. همسفری که ورود ایل را به جهان هنر و دانش بشارت داد. او آمد تا بیاموزد که برای تغییر و برای رشد و رسیدن به بلوغ فرهنگی الفبا را باید آموخت و کتابها را باید خواند.؛