درود بر قلم زیبای مهربانو معصومه نوری
معصومه نوری؛
برای شاعر واژه های ایلیاتی، هم تبار روزهای کوچ در کوچه های بی بن بست شعر!
بزرگ مرد واژه های بی بدیل در دل زاگرس!شاعر شعرهای زلال و آشنای جان!
رفیق واژه های مست کوهستان ها در صبح گاه های اسب و چشمه و کبوتر!
“معصومه نوری” /”صبح خرد”؛ برای شاعر واژه های ایلیاتی، هم تبار روزهای کوچ در کوچه های بی بن بست شعر!؛ برای “فریدون داوری”!
بزرگ مرد واژه های بی بدیل در دل زاگرس!شاعر شعرهای زلال و آشنای جان!
رفیق واژه های مست کوهستان ها در صبح گاه های اسب و چشمه و کبوتر!
کدخدای شعرآباد ایلیاتی!
هم او که امروزتراژدی ترین شعرش را در خاک می نگارد!
وخاک باشعرش جانی تازه می گیرد ،تاهرپاییز درآذرش شعله های گرم شعر رابنوازد به حدیثی آشنا!
وازخاک نوای دلنشینش چنان نرگسی زیبا بروید تااز بوی عطرش جان هر رهگذرمست واژه های تازه اش
شود، در ترنم بی تکرارِآواها!
گرچه امروز درسوگش نوشتن و به بدرقه اش آمدن زبان شعر را تلخ و سرشک جان راغمگین می سازد اما بی شک عمیق ترین و زلال ترین واژه ها بدرقه اش می کنند تا در جهانی دیگر آرام گیرد سر شوریده و دل بی قرارش درپناه شعر وسلوک!
مگر شعررا معنایی جز بی قراری و شوریدگی برمی تابد که شاعر آنگونه غرق میشود در دریای بی انتهای نوشتن؟!!!
که جزاین رسالتی برایش نیست!
زیر رگبار واژه های سخت وداع از شاعرنوشتن سخت است!
که رفتن ابدی شاعری از دل ایل و درسوگش نشستن بزرگترین شعرحماسی دردهای خفته ی یک قوم کهن است در سیاه چادرواژه های همیشه بارانی!
ازتابوت شاعر گل واژه های شعرچنان قاصدک های سفید درسماع دل سربرمی آورند تادورکعت نمازنیازبه جاآورند درمزاری به وسعت یک کهکشان واژه ی سبز و بی انتهای شگفت!
غمی سنگین بردل چنگ می زند آنسان که در روزهای پیشین باشعرشاعر به پروازدرمی آمد و سبکبال اوج می گرفت!
رفتن شاعر یعنی غمی به بزرگی و عظمت روح آیه های شعرهایش! درسرزمین بی انتهای احساس وعاطفه!
بدرودشاعر!
بدرود کلانترشعرآباد!
بدرودشاعرشعرهای زلال وآشنای دل!
شاعرشعرهای سبزوبارانی!
به سبزه ها
به باران
برسان سلام مارا!!!!
*معصومه نوری*
برچسب ها :معصومه نوری، صبح خرد، فریدون داوری
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
درود برشما همکار گرامی
گفته بودی رفتن شاعر یعنی غمی به بزرگی و عظمت شعرهایش در سرزمین عاطفه ها اما من میگویم او هرگز نرفته است بهار سبز که بیاید نامش با نارنج ها شکوفه خواهد داد ویادش که توام با ایل احساس وبوی بنیو می باشد بر کتیبه ای از جنس عاطفه تاابددرقلبمان جاودان خواهد ماند
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 2 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 2