الگویی از مدیریت در آموزش و پرورش کهگیلویه وبویراحمد که نیاز امروز جامعه است

آنچه می‌تواند پیوند میان نسل‌ها را عمیق‌تر و ماندگارتر کند، صرفاً آموزش‌های کتابی و برنامه‌های دستوری نیست؛ بلکه تجربه‌های زنده، حضورهای واقعی و برنامه‌هایی است که از دل جامعه برمی‌خیزند و در متن زندگی جریان پیدا می‌کنند.

سال‌هاست که بخشنامه‌ها و شیوه‌نامه‌ها تلاش کرده‌اند مسیر تربیت را مشخص کنند، اما حقیقت این است که تربیت زمانی اثرگذار می‌شود که از پشت میز فاصله بگیرد و به میان مردم، میان دانش‌آموزان و در قلب رویدادهای فرهنگی و هویتی وارد شود. جامعه‌ی امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند چنین رویکردی است؛ رویکردی که بتواند نسل نو را با ریشه‌ها، ارزش‌ها و خاک مقدس این سرزمین پیوند دهد.

آنچه این روزها در آموزش و پرورش استان دیده می‌شود، تنها یک سبک مدیریت نیست؛ یک رویکرد تربیتی–فرهنگی زنده و جاری است که بر پایه‌ی حضور، همراهی و زیست مشترک با دانش‌آموزان شکل گرفته است. سال‌ها نظام تعلیم و تربیت تلاش کرد با بخشنامه‌ها و شیوه‌نامه‌های متعدد مسیر تربیت نسل آینده را مشخص کند، اما تجربه نشان داده است که هیچ‌چیز به اندازه‌ی «در میدان بودن» نمی‌تواند روح تربیت را در مدارس جاری کند.

مدیریتی که امروز در رأس آموزش و پرورش استان قرار دارد، با حضور ایوب رضایی معنا و مصداق یافته است؛ مدیری که باور دارد تربیت واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که مدیر، معلم و دانش‌آموز در یک میدان مشترک قرار بگیرند. حضور و همراهی ایشان در اردوهای فرهنگی، به‌ویژه در مناطق عملیاتی جنوب ـ همان سرزمین مقدسی که مردان مرد ایران‌زمین در آن آسمانی شدند ـ نشان می‌دهد که این مدیریت، تربیت را نه در قالب گفتار، بلکه در قالب تجربه‌ی زیسته دنبال می‌کند. در روزگاری که جامعه‌ی ایرانی بیش از هر زمان دیگر نیازمند پیوند نسل نو با خاک و هویت ملی خویش است، چنین حضوری معنایی فراتر از یک برنامه اداری دارد. دست‌مریزاد به چنین مدیرانی که در این مسیر احساس وظیفه می‌کنند و تربیت را زندگی می‌کنند.

وقتی مدیرکل کیلومترها همراه دانش‌آموزان حرکت می‌کند، در یادمان‌های دفاع مقدس کنار آنان می‌ایستد و اجازه می‌دهد دانش‌آموز «ببیند، بگیرد و بفهمد»، در واقع تربیت را از سطح کاغذ به سطح زندگی منتقل کرده است. این همراهی، دانش‌آموز را با حقیقتی روبه‌رو می‌کند که هیچ متن و کلاس درسی قادر به انتقال آن نیست: این خاک مقدس است و پاسداری از آن یک مسئولیت تاریخی.

این رویکرد، پیوندی دوباره میان آموزش و پرورش ایجاد کرده است. سال‌ها پرورش در سایه‌ی آموزش قرار گرفته بود، اما اکنون نگاه تربیتی به جایگاه اصلی خود بازگشته است. ایوب رضایی با حضور در میان دانش‌آموزان، با مردم بودن و از مردم شنیدن، نشان داده است که تربیت بدون ارتباط زنده با جامعه ممکن نیست. این حضور، اعتماد اجتماعی را تقویت کرده و آموزش و پرورش را از یک دستگاه اداری به یک نهاد فرهنگی پویا تبدیل کرده است.

چنین مدیریتی ارزشمند است و باید از آن الگو برداری شود زیرا این مدل می تواند آموزش و پرورش را از حالت کاغذی خارج کند و آن را به یک جریان فرهنگی زنده تبدیل نماید؛ الگویی که دانش‌آموز می‌بیند، همراهی می‌کند و از او می‌آموزد. در این فضا، تربیت نه با دستور، بلکه با رفتار منتقل می‌شود و نسل جدید ارزش‌های ملی و انسانی را نه از روی کاغذ، بلکه از دل تجربه درک می‌کند.

این رویکرد، سرمایه‌ای ارزشمند برای آینده‌ی آموزش و پرورش است؛ سرمایه‌ای که باید تقویت شود، استمرار یابد و به عنوان یک الگوی موفق در نظام تعلیم و تربیت مورد توجه قرار گیرد.