توسعه را با واژه نمی‌سازند؛ حق با تاجگردون است!

یادداشت صبح خرد؛ هر از گاهی در فضای سیاسی و رسانه‌ای، بحث بر سر واژه‌ها داغ می‌شود؛ اینکه توسعه چیست، عدالت چگونه معنا می‌شود و کدام نگاه به آینده نزدیک‌تر است. اما حقیقت آن است که توسعه، نه در واژه‌ها که در میدان عمل معنا پیدا می‌کند.

هیچ جامعه‌ای با سخنرانی توسعه نیافته است. آنچه شهرها را دگرگون می‌کند، پروژه‌های مصوب، سرمایه‌گذاری، جذب اعتبار، نظارت مستمر و اراده‌ای است که تا پایان مسیر، اجرای طرح‌ها را رها نکند.

از همین منظر، می‌توان عملکرد غلامرضا تاجگردون را ارزیابی کرد. موافقان و منتقدان او هر دو حق دارند درباره تصمیم‌ها و اولویت‌هایش بحث کنند، اما یک واقعیت کمتر قابل انکار است؛ او سیاست را بیش از آنکه در بیان جست‌وجو کند، در اجرا دنبال می‌کند.

تاجگردون اهل تعارف نیست. بارها نشان داده اگر مدیری از نگاه او در انجام وظیفه کوتاهی کند، حتی نزدیکی سیاسی نیز مانع انتقادش نمی‌شود. حضور مکرر در پروژه‌ها، مطالبه گزارش، پرسش از مدیران و پیگیری روند اجرا، بخشی از سبک مدیریتی و نمایندگی اوست؛ سبکی که مردم نیز آن را به‌صورت مستقیم مشاهده می‌کنند.

هدف این یادداشت، دفاع بی‌چون‌ و چرا از تاجگردون نیست. هیچ مدیری مصون از نقد نیست و هیچ عملکردی کامل و بی‌نقص نیست. اما نقد منصفانه نیز اقتضا می‌کند دستاوردها دیده شوند؛ همان‌گونه که کاستی‌ها باید دیده شوند.

اگر امروز در گچساران و باشت از پروژه‌های زیرساختی، توسعه راه‌ها، طرح‌های حوزه آب، برق، گاز، کشاورزی، اعتبارات مدیریت شهری و پروژه‌های بزرگ اقتصادی سخن گفته می‌شود، این‌ها صرفاً واژه نیستند؛ این‌ها پروژه‌هایی هستند که درباره میزان موفقیت، سرعت اجرا و آثارشان می‌توان بحث کرد، اما اصل وجود آن‌ها را نمی‌توان نادیده گرفت.

توسعه از جایی آغاز می‌شود که برای آینده برنامه وجود داشته باشد. اشتغال جوانان، رونق سرمایه‌گذاری، استفاده از ظرفیت نفت، تکمیل زنجیره صنایع و تقویت زیرساخت‌ها، مسیرهایی هستند که هر منطقه‌ای برای رسیدن به رشد پایدار ناگزیر از پیمودن آن‌هاست.

شاید بزرگ‌ترین ویژگی تاجگردون، شناخت ظرفیت‌های گچساران و باشت و تلاش برای تبدیل این ظرفیت‌ها به فرصت باشد؛ از نفت و انرژی گرفته تا کشاورزی، صنعت و پروژه‌های عمرانی. او بارها نشان داده که اعتقاد دارد سهم مردم باید از دل بودجه، پروژه و اجرا تأمین شود، نه صرفاً از پشت تریبون‌ها.

توسعه، در ادبیات دانشگاهی نیز مفهومی روشن دارد؛ توسعه یعنی افزایش ظرفیت‌های اقتصادی، اجتماعی و زیرساختی برای بهبود کیفیت زندگی مردم. در منطقه‌ای که سال‌ها با کمبود زیرساخت و پروژه‌های نیمه‌تمام روبه‌رو بوده، طبیعی است که اولویت، ساختن پایه‌ها باشد؛ پایه‌هایی که بدون آن‌ها هیچ افق بلندی دست‌یافتنی نیست.

شاید به همین دلیل است که نام تاجگردون همواره با موافقت‌ها و مخالفت‌های جدی همراه بوده است. او شخصیتی کم‌حاشیه نیست، اما کمتر کسی می‌تواند انکار کند که پروژه‌محوری، پیگیری و مطالبه‌گری، ستون اصلی شیوه نمایندگی اوست.

در نهایت، مردم بهترین داوران هستند. آنان بیش از هر تحلیل و هر شعار، آنچه را با چشم می‌بینند و در زندگی روزمره لمس می‌کنند، ملاک قضاوت قرار می‌دهند. توسعه نیز دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌شود؛ از عمل، نه از واژه‌ها.