“آب”

“صبح خرد”؛ احتمالا در نگاه اول تیتر مطلب ناقص به نظر می آید؛ ولی واقعیت هر اندازه تلاش کردم تا تیتر دیگری برای این مطلب انتخاب کنم، تیتر جامع تر و کاملتری از همین یک کلمه پیدا نشد. ” آب” به تنهایی با خود اهمیت و ضرورت در بخش های مختلف اقتصادی، حیاتی، امنیتی، استراتژیکی و … را به همراه دارد.
بحث آب و هشدار نسبت به آینده آبی کشور یک مسئله بلند و تاریخی بوده است و بسیاری از مورخین و مستشرقین نیز بر پایه آب و تحولات آبی به حتی بررسی تاریخ ایران و تحولات سیاسی، اجتماعی ، فرهنگی آن پرداخته اند. آب اما در دهه های اخیر جدی تر و به یک مسئله مرگ و زندگی تبدیل شده است.

اعتراضات هفته قبل مردم اصفهان در بستر خشک زاینده رود و متعاقب آن واکنش ها در سطح کشور و بویژه در منطقه زاگرس که سرچشمه های زاینده رود از آنجا شروع می شود این موضوع را وارد یک چالش جدی و به نظر بحرانی و ملی کرده است.
کهگیلویه و بویراحمد نیز به مانند سایر نقاط کشور در معرض تنش و بحران آبی قرار دارد. بحران آبی در واقع نقطه پایانی سایر بحران هاست و تداوم این بحران و عدم چاره اندیشی برای آن احتمال هر حادثه و پیش آمدی را در پی خواهد داشت.
نکته تاسف برانگیز آن است هیچ اراده ای برای حل کارشناسی و یا شکل گیری چنین نگاهی دیده نمی شود . خشکسالی و کم بارانی در سال های گذشته و بویژه سال آبی گذشته یک زنگ خطر جدی بود تا مدیران و مسئولان مربوطه به فکر چاره اندیشی برآیند ولی “در همچنان بر همان پاشنه سابق می چرخد” و گمشده این حوزه نگاه کارشناسی و بلند مدت و حتی کوتاه مدت است.
البته اتفاقات مختلف سبب تحریک افکار عمومی از جمله بخش های مدنی جامعه شده است هر چند برخی از این رفتارها چندان واقعی و پیگیرانه نیستند اما برای شروع میتواند امید بخش باشند. بحران آب  و جنگل و مجموعه زاگرس دیگر از موقعیت فانتزیک و یا شاعرانه گی خارج شده است. این حوزه ها دیگر جای رفتارهای نمایشی و سلفی گرفتن و درختکاری نمادین و یا العطش سرایی نیست بلکه این حوزه نیازمند اراده جدی و واقعی است تا دیر نشده است شاید از عمق و سرعت بحران کم شود.
نکته دیگر آن که در چنین شرایطی و با وجود این همه نشانه اما باز هم برخی از مدیران و نمایندگان مجلس به جای پیگیری و تقویت نگاه کارشناسی و تهیه طرح های توسعه پایدار آبی کماکان دربدر به دنبال طرح های آب بر و غیر ممکن در این جغرافیا همچون پتروشیمی هستند.
اتفاقات مربوط به سد تنگ سرخ و اعتراضات از بابت آن از زاویه نگرانی نسبت به موضوع آب نشان داد همگرایی و اراده جمعی مردم یک منطقه می تواند نهیب خوبی باشد تا حداقل به تقویت فضای گفت و گو منجر شد  و با در نظر گرفتن سود و زیان آبی، محیط زیستی ، اقتصادی ، اجتماعی و  حتی امنیتی در رابطه با هر طرح و پروژه دیگری تصمیم گیری شود./کانال تحلیلی خبری گلبونگ