“دکتر لاهوتی” و تقدم امر فرهنگی بر امر سیاسی

“صبح خرد”؛” دکتر عبدالرحیم دهقانی”/ یکشنبه عصر در میدان مرکزی شهر دهدشت برای تشیع انسانی فرهیخته و دانا تجمعی عظیم و خودجوش شکل گرفت. مردی که نه قدرت ساختاری داشت و نه قدرت مادی و  نه بلندگوی ایدئولوژی رسمی بود و نه هنر پیشه و سلبریتی . البته هنر داشت و هنرش خلق واژه های نرم بود واژاه هایی به بلندای تاریخ ادبیات ایران از مولوی و حافظ و سعدی تا سنایی و رودکی.

سیاستمدار بود و کنشگر، اما کنش گری های سیاسی اش از جنس فرهنگ بود. وقتی ادبیات سیاسی ایران سرشار از واژه های سخت خودی و غیرخودی انقلابی و غیرانقلابی شده و این واژه ها چنان دیوارهایی برساخته اند که عبور از آنها چنان سخت و سنگین هست که امکان  هر گونه گفتگو و مفاهمه جمعی را عملا به حوزه ای دست نیافتنی تبدیل کرده است و سیاست را عملا به میدانی سخت مبدل کرده که کارکردش وارونه شده و عملا به ضد خودش تبدیل کرده است. 

دکتر لاهوتی با ادبیات سیاسی خاص خودش با اولویت معنا و فرهنگ در سیاست و معنابخشی به سیاست تلاش کرده که دیوار سیاست بر شالوده فرهنگ باشد تا سیاست نرم خو شود و ارتفاع این دیوارهای جدا کننده سیاسی(خودی، غیرخودی انقلابی، غیراتقلابی)کمتر شود.

همین نوع نگره و تفکر بوده که در تشیع جنازه ایشان چنان جمعیتی از دوردست ترین روستاهای استان تا اقصی نقاط ایران گرد هم آیند و برخلاف نظر گرامشی فیلسوف و جامعه شناس ایتالیایی این تجمع عظیم، تجمع بازندگان در جامعه توده وار نبود بلکه تجمع برندگان بود، برندگانی که اخلاق، دانایی و عقلانیت را ارج نهادند.