شکوهی‌مقدم؛ احترام به قلم، فراتر از مرزهای بومی و غیربومی

اصفهان-صبح خرد؛ سپیده سلیمی خبرنگار اصفهانی نوشت؛ در مسیر پرپیچ‌وخم خبرنگاری، بارها با مدیرانی روبه‌رو شده‌ایم که همچون مسافران یک ‌شب، مدتی در اصفهان و صنایع بزرگ آن حضور داشته‌اند و پس از پایان مسئولیت، بی‌آنکه ردپایی ماندگار از خود بر جای بگذارند، راه خود را ادامه داده‌اند.

از همین رو، طبیعی است که رسانه و خبرنگاران، گاهی با دیده تردید به مدیران غیربومی نگاه کنند؛ به‌ویژه آنجا که تجربه نشان داده است حمایت از رسانه، نباید به معنای خریدن سکوت یا محدود کردن قلم خبرنگار باشد. اما شکوهی‌مقدم، مشاور و دستیار ویژه مدیرعامل ذوب‌آهن اصفهان و از نیروهای انقلابی و دغدغه‌مند، در یک سال گذشته تصویری متفاوت از یک مدیر غیربومی ارائه کرده است.

او نه با شعار، بلکه با رفتار و صراحت خود نشان داد که می‌توان هم مدیر بود و هم شنونده نقد؛ می‌توان از یک مجموعه بزرگ دفاع کرد، اما همزمان حق رسانه برای پرسشگری و مطالبه‌گری را به رسمیت شناخت.

این نگاه را می‌توان در مراسم «راویان امید» در کاخ‌موزه چهلستون نیز دید؛ مراسمی که اگرچه قرار بود فرصتی برای تجلیل از پیشکسوتان رسانه باشد، اما غیبت برخی همکاران شهرستانی و خالی ماندن تعدادی از صندلی‌ها، برای اهالی رسانه قابل تأمل بود.

در چنین فضایی، شکوهی‌مقدم با همان صراحت همیشگی، از ضرورت حضور و دیده‌شدن همه اهالی رسانه سخن گفت و تأکید کرد که حمایت از رسانه نباید گرفتار مرزبندی و نگاه محدود شود؛ چراکه پیشکسوتانی همچون جناب آقای محمود زمانی، با نزدیک به نیم قرن سابقه، شایسته احترام و تکریم هستند.

اما شاید مهم‌تر از همه، جمله‌ای بود که از دل یک نگاه صادقانه به رسانه برآمد؛ اینکه اگر مدیری در دوران مسئولیت خود دچار ضعف و اشکالی شد، رسانه نباید سکوت کند و اگر انتقادی وجود دارد، باید آن را صریح مطرح کرد. این همان نقطه‌ای است که مرز میان «حمایت از رسانه» و «خریدن سکوت رسانه» مشخص می‌شود.

جامعه رسانه‌ای اصفهان بیش از هر چیز به مدیرانی نیاز دارد که از نقد نترسند، خبرنگار منتقد را مقابل خود نبینند و بدانند که رسانه مستقل، تهدید نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین ابزارهای اصلاح و پیشرفت است.

شاید شکوهی‌مقدم در این خاک متولد نشده باشد، اما در این یک سال نشان داد که برای خودمانی شدن، همیشه شناسنامه بومی لازم نیست؛ گاهی منش، صداقت، احترام به رسانه و دفاع از حق، انسان را از بسیاری از بومی‌ها نیز به این خاک نزدیک‌تر می‌کند.

مدیری که به‌جای شنیدن تعریف، شنیدن نقد را مطالبه می‌کند، شایسته دیده‌شدن است.

شاید بتوان گفت شکوهی‌مقدم اگر روزی از اصفهان برود، آنچه از او در ذهن اهالی رسانه باقی می‌ماند، نه عنوان و سمتش، بلکه صراحت، صداقت، انقلابی‌گری و احترامی است که برای قلم و خبرنگار قائل بود.

بعضی مدیران می‌آیند و می‌روند؛ اما بعضی‌ها، حتی اگر غریبه باشند، ردپایی از خود بر جای می‌گذارند که از بسیاری از بومی‌ها ماندگارتر است.

خبرنگار سپیده سلیمی