به بهانه روز روستا ؛ دلنوشته معلم یزدی در مورد روستاهای الگن و جاورده

پایگاه خبری تحلیلی”صبح خرد”(sobhekherad.ir)

دبیر فلسفه بود و از اهالی اردکان یزد وقتی قدم به جاورده گذاشت بنابر آنچه خودش گفت ؛ به سرزمینی ناشناخته قدم گذاشت که هیچ کس را نمی شناخت.داستان مرتضی عابدی اردکانی و تدریس در دبیرستان شمس تبریزی جاورده حکایت قشنگی است که گاه و بیگاه می نویسد.

به گزارش“پایگاه خبری تحلیلی صبح خرد”؛ متن کوتاه زیر “به بهانه روز روستا” آخرین نوشته این فرهنگی وفادار اردکانی است که می خوانید ؛

۲۷ سال پیش ، دست تقدیر روزگار مرااز مشهد به روستای جاورده از توابع دهدشت دراستان کهگیلویه و بویراحمد انداخت.
جایی که نه آب داشت ، نه برق ، نه تلفن ، نه جاده مناسب ، نه مدرسه استاندارد ونه خیلی چیزهای دیگر
اما تادلت بخواهد انسان داشت.
مردمانی به غایت مهمان نواز که هنوز بعداز گذشت قریب به سه دهه ، مهربانی شاگردانم و اهالی چاروسا پابرجاست.
آب لوله کشی نداشتیم اما تادلت بخواهد آرامش داشتیم
برق نداشتیم ، اما روستایمان سرشار ازنور مهربانی بود
آری
سی سال پیش ، دانش آموزانم که امروز برخی از آنان همکار خودم شده اند ، هرصبح پای پیاده گاه کیلومترها ستگ و اب و… را قدم می زدند تا خودرا به دبیرستان شمس تبریزی جاورده برسانند.
هرصبح ، صدای گله هایی که به چرا می رفت
صدای بوقلمون هایی که می خواندند
صدای واق واق سگ های نگهبان
و
صدا زنان سحرخیزی که برای آوردن آب شیرین ، درپی الاغی تا روستای الگن میرفتند ،خواب را از چشمانت می ربود.

آری

روستا ، هنوز هم قشنگ است ، حداقل برای من که هربار که رفتم ، جز زنده شدن خاطرات خوش زندگی درآن دیار برایم ثمری نداشت.

پایگاه خبری تحلیلی”صبح خرد”(sobhekherad.ir)