وظیفه آگاهان جامعه در قبال جامعه امروزی

“صبح خرد”؛ امروزه به گوشه گوشه جامعه نگاه می کنیم در گوشه ای امیدواری و در گوشه نا امیدی دیده می شود که تا اندازه ای از آن قابل فهم و قابل قبول است ولی باید دید که قدرت امیدواری یا نا امیدی در جامعه بیشتر است که اگر نا امیدی بیش از امیدواری قدرت داشت اینجاست که باید آگاهان جامعه با توجه به تجارب گذشته از تاریخ به روشنگری جامعه پرداخته که تجربه ای برای دیگران نشویم. 

به فرمایش امام علی علیه السلام که می فرماید؛  از گذشتگان پند بگیرید قبل از آنکه تجربه ای شوید برای آیندگان وظیفه آگاهان جامعه ایجاد انگیزه، شادی و امید در جامعه است آنچه که در سایه امید شکل می‌گیرد توسعه و پیشرفت است و آنچه در کنار ناامیدی و یاس شکل می‌گیرد زوال و نابودی است. 

با تمرکز بر توانمندی‌ها و داشته‌ها می‌توان بر مشکلات چیره شد و جامعه و کشور را به سمت پیشرفت سوق داد در صورتی که اگر فقط بر ضعف‌ها و مشکلات و اشکالات خود مسئولین و کشور تمرکز کنیم چیزی جز یاس به جامعه تزریق نمی‌کنیم. 

البته باید اشکالات نیز گفته شود ولی راه حل‌هایی برای آنها هم دیده شود و کسانی که فقط منتقد هستند و هیچ راه حلی برای مشکلات ندارند بهتر است اول به عملکرد خود رجوع و آن را اصلاح و سپس دیگران را نقد کنند. 

البته اشکالات در کشور را باید گفت و مسئولان را نیز به چالش کشید که هیچ نهاد نظارتی قوی تر از افکار عمومی نیست و باید افکار عمومی آگاه شود ولی نباید وقتی یک مشکل دیدیم دیگر مزایا و روند مثبت را نادیده بگیریم حتی اگر روند مثبت نباشد این وظیفه ما شهروندان است روند مثبتی در جهت پیشرفت کشور ایجاد کنیم. 

موضوع دیگر اینکه اگر امید باشد با کوچک ترین مشکل در کار عقب نشینی نمی کنیم بلکه تلاش مضاعف برای انجام هر چه بهتر کار می کنیم ولی اگر امید نباشد کوچک ترین مشکل را بهانه ای برای عدم موفقیت قرار می دهیم و دست از کار می کشیم. 

شما در هیچ کجای تاریخ و در هیچ زمان و مکانی از این دنیا نمی بینید که با تزریق نا امیدی بتوان تغیر مثبتی ایجاد کرد. 

در عوض با نا امید کردن جامعه ای، دیگر جوامع و کشور ها توانستند مردم آن کشور را به زانو درآورده و سلطه شان را بر آنها محکم کنند.
در کشور ما نیز در تمام طول تاریخ این را دیدیم و شنیدیم که مردم به خاطر نارضایتی در مقابل هجوم دیگران تسلیم شدند و متاسفانه پس از تسلیم شدن نیز شرایط از قبل به مراتب سخت تر شد. 

حال آنکه با اصلاح امور می توانستند شرایط عمومی جامعه را بهبود بخشند که البته برای اصلاح جامعه باید از خود شروع کرد و هر کس باید ابتدا رفتار و کردار خود که نشات گرفته از افکار و اندیشه های اوست اصلاح کند و پس از آن به اصلاح جامعه کمک کند. 

در واقع این مطلب مصداق تکه شعر حمید مصدق می باشد که می گوید؛ 
من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

همه بر مي خيزند

من اگر بنشينم

تو اگر بنشيني

چه كسي برخيزد؟

پس باید همه برای اصلاح خود و جامعه برخیزیم که مجبور نباشیم در مقابل دشمن خارجی دو زانو بنشینیم. 

به امید سربلندی ایران اسلامی و هر کس که قلبش به عشق ایران می تپد!