یک نفر برای ایل؛ ایل برای استان

یاسوج_صبح خرد؛  دکتر  میثم صیدالی با بهره‌گیری هوشمندانه از ظرفیت نشاط‌آفرین ورزش، فوتسال را به بهانه‌ای برای گردهم‌آوردن ایل بابکان تبدیل کرد؛ گردهم‌آوردنی که هدفش فقط یک رقابت ورزشی نبود، بلکه بازآرایی انسجام ایلی در قالبی مدرن و سازنده بود.
او به‌جای تأکید بر تعصب‌های بسته و سنتی، ایل را جزئی از یک کل بزرگ‌تر دید؛ بخشی از پیکره‌ی استان که اگر درست فعال شود، نه بار اضافه بلکه موتور توسعه است.

در این رویکرد، ورزش تنها یک ابزار سرگرمی نیست؛ بستری است که سه کار را هم‌زمان انجام می‌دهد:
نشاط اجتماعی می‌آفریند، هویت جمعی را تجدید می‌کند، و ارتباطات درونی را بدون تنش و حساسیت تقویت می‌سازد.
این همان نقطه‌ایست که اقدام صیدالی را از بسیاری حرکت‌های نمادین و بدون خروجی متمایز می‌کند؛ او اتحاد را از میدان‌های فرسایشی و پرتنش تعصب به میدان سالم و قابل‌سنجش ورزش منتقل کرد.

بازی فینال، نماد عملی این رویکرد بود؛ شور جوانی، اتحاد نسلی، و حضور آرام و محترمانه زنان و دختران—که خود نشان روشن فرهنگ اصیل بابکان است. فرهنگی که احترام به زن را نه شعار، بلکه بخشی از ریشه‌های عشیره‌ای می‌داند.
در عصرگاه سالن اکبرآباد یاسوج، ترکیبی کم‌نظیر شکل گرفت: ورزش، شعور جمعی، نشاط، و رنگ و بوی هویت ایلی. این جمع‌بندی، همان پیامی است که باید دیده می‌شد؛ اینکه می‌توان هم اصیل بود، هم به‌روز؛ هم ریشه را حفظ کرد، هم به زبان امروز سخن گفت.

صیدالی با گره‌زدن نام شهدا به این اقدام، نشان داد اصالت ایل زمانی ارزشمند است که در امتداد ریشه‌های ایثار و امنیت قرار بگیرد. و این بخش مهمی از پیام او بود: ورزش یک شعار نیست؛ یک ضرورت اجتماعی و یکی از اولویت‌های واقعی استان است.

حرکت او صرفاً برگزاری یک مسابقه نبود؛ یک مدل بود—مدلی که نشان می‌دهد اگر سرمایه‌ی فرهنگی ایل‌ها درست خوانده شود، می‌تواند به جای مصرف شدن در درگیری‌های هویتی، به سرمایه‌ای برای توسعه تبدیل شود.