” تجلیل در ازای تمجید “

“صبح خرد”؛ هر سال و همزمان با ۱۷ مرداد روز خبرنگار شاهد برگزاری نشست های مختلف با خبرنگاران در قالب برنامه تجلیل از این‌گروه هستیم.
حتی نسبت به اینکه در سایر استان های همجوار نیز چنین برنامه هایی وجود داشته باشد یا خیر اطلاعی ندارم اما در کهگیلویه و بویراحمد و حتی در شهرهای کوچک این استان برنامه تجلیل از خبرنگاران به یک رویه تبدیل شده است.
تجلیل فی نفسه ایرادی ندارد منوط به اینکه تجلیل برای یک مناسبت باشد ولی بر کسی پوشیده نیست هر نوع تجلیلی حتی اگر به صورت آشکار در تلاش برای پنهان کردن برخی امیال و خواسته ها باشد اما در درون خود خواسته های عمیقی را مستتر دارد .
اتفاقا فرم و شکل مراسمات تجلیل مدیران و نمایندگان مجلس از خبرنگاران چیزی است که توسط خود اصحاب رسانه تحمیل و ساخته شده است. نه کسی از اولین مراسم تجلیل اطلاعی دارد و نه نیت و کم و کیف آن را به یاد می آورد ولی با افزایش کمی فعالین در عرصه سایت های و خبرگزاری های استان بخش زیادی از مطالبه این گروه بر برگزاری همین مراسمات تجلیل متمرکز شد و امروز به عنوان یک وظیفه برای مدیران در نظر گرفته می شود و اگر احیانا مدیری چنین روزی را پاس ندارد مدیری غیر رسانه ای و آن وقت گریزان از پاسخگویی معرفی می شود.
اینکه گمان کنیم تجلیل در شکل نشست های دورهمی و توزیع ناهار و شام و یا اهدای کارت هدیه بخشی از مناسبتی به نام روز خبرنگار است قطعا این گونه نبوده و نیست و چنین نامگذاری یک ارجگذاری و گرامیداشت تقویمی و برای تاکید بر وجود چنین گروهی در جامعه بوده است.
جالب آن که برخی از مدیران و بویژه نمایندگان مجلس در طول دوره نمایندگی خود هرگز تن به یک نشست مشخصا رسانه ای نمی دهند ولی در چنین نشست هایی با ترتیب یک تریبون یک طرفه شروع به بیانیه خوانی می کنند و برخی رسانه های نمک گیر شده نیز بازتاب پر طنین این اظهارات را وظیفه خود می دانند.
متاسفانه باید گفت بخش زیاد از کنش گری گروهی که به زبان خود و یا در تعارفات سخنرانان مراسمات تجلیل رکن چهارم دموکراسی هستند در کنار انفعال مطلق در اتفاقات جامعه و حتی بازتاب اخبار روز و ایفای نقش روابط عمومی نمایندگان و مدیران به ذوق زدگی از برگزاری چنین نشست های بر می گردد.
گاها برخی بحث ارتزاق و ضرورت حمایت مالی از خبرنگاران را توجیه ای برای دفاع از این نشست ها می دانند در حالی که از دل این نشست ها نه توفیق مالی خاصی حاصل می شود و نه هم چنین شکلی از رد و بدل کردن تمجید و تجلیل تعریف شده است که اگر قرار بر ارتزاق از طریق رسانه به عنوان یک فعالیت صنفی است راه و چاره آن تعریف و رفتاری حرفه ای است نه تمجید خبرنگار از مدیر و نماینده و تجلیل مدیر و نماینده از خبرنگار.

نتیجه این دور تعارف، تجلیل و تعارف چیزی جز دستور بر یک وظیفه اخلاقی برای رسانه ها ندارد و آن هم اینکه رسانه ها اخلاقا باید از مدیران و نمایندگان حمایت کنند بدون آن که توضیح داده شود اگر کار رسانه حمایت و یا به تعبیر واقعی تر تعریف و تجلیل است پس کار نقد و بررسی و ارزیابی کار کیست و طنز قضیه آن است که بیش از آن که رسانه ها بر مدیران نقد داشته باشد همیشه این مدیران هستند که رسانه ها را نصیحت می کنند و کارگاه توسعه و مطالبه گری برگزار می کنند.منبع/گلبونگ.