«بر ذوالجناح عاشورا نعل وارونه زدند»

“ناصر کریمی نژاد”؛” صبح خرد”؛ 

کجائید ای شهیدان خدایی
بلاجویان دشت کربلایی

کشتی نجات در حریم ساحل امن الهی کعبه، لنگر انداخته بود ناگهان ناقوس «إنّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الاصلاح» نواخته شد، نوای جَرَس که فریاد میدارد بر بندید محمل ها، همان اذان آزادی بود که با اقتدای به آن، لنگرهای دنیا طلبی وآسایش وعافیت و روزمرگی، یکی پس از دیگری باز گردید و سفینة النجاةحسین «ع» بر دریای پرتلاطم “هَیْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة” شناور شد تا یکی از پر رنگ ترین نقطه های عطف تاریخ بشری، نه باجوهر که باگوهر خون، جاودانه ی ابد و ابدیت بشود ونقشِ عزت و آزادگی وعشق ودلداگی را به نمایش بگذارد.
از کعبه مطلا تا کربلای معلی همان رسم الخط نیم قوس صعود “إِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ” است که حسین «ع» را از فرش کربلا تا عرش کبریا به بالا برده است.
در روز عاشورا امام حسین خطاب به یزید و یزیدیان گفته اند؛ این آدم فرومایه من را بین دو چیز مخیر کرده است، “ذلت و شمشیر”. اما من مردانه می میرم و ذلت را بر نمی تابم، عجبا که جمله ای چنان کوتاه ومحتوایی چنین بلند، آدمی را رهسپار وادی حیرتی میکند که با بغض و وَجد توام است واندیشه وقلم را تا فراز کربلا به مشاهده میبرد تا خیالِ شاهدِ بر نبرد این دو” بغض و وجد”، و آن دو “ذلت و شمشیر”، راهی به عالم شطحیات وجنون یابد که هم مرثیه بسراید و هم حَماسه.!
مرثیه ای این چنین سنگین که حسین«ع» نه در دهم محرم سال ۶۱ هجری وسرزمین کربلا که در پهنای تاریخ و گستره جغرافیای عالم هر روز به شهادت میرسد و”کُلُّ یَومٍ عاشورا و کُلُّ أرضٍ کَربَلا” شاه بیتی است که برشهپر ققنوس هزاره تا هزاره های محشر به تغزل نوشته و خوانده میشود.
حسین «ع» مظلوم است اما نه بخاطر آنچکه در روز عاشورا بر وی ویارانش گذشت، که اورا هم دوست میکشد و هم دشمن، مظلوم است چرا که غالب دوستان و دشمنان او هر دو نادان اند.
گروهی دوست نمای متجاهل ودسته ای روشنفکر مآب متخاصم هر دو او را میکُشند، یکی به شمشیر خرافه ودیگری به تیغ گزافه، هر دو اورا میزنند یکی به اشتباه سنگ او را به سینه ودیگری به غلط ریشه اورا به تیشه، جمعی از او افسانه وافیون میسازندو تا ماورا به بالایش میبرند وجماعتی اورا تا حد یک جاه طلبی که اندر پی کسب قدرت بود به ابتذال میکشند.

اما حقیقت این است که آن امام بزرگوار نه اساطیری و ماورایی بود ونه کودتاچی وقهقرایی.
حسین «ع» نه انقلابی بود و نه رهبر انقلاب، نه شورشی بود ونه بر انداز، اندک تمایلی به جنگ و خون ریزی نداشته اند، آن حضرت حتی قیام هم نکرد.
سفر حج را ناتمام رها نموده وخروج کرده اند تا به هیچ روی با یزید بیعت نکنند واین عدم بیعت نه بخاطر شرابخواری یزید بود ونه سایر مفاسدش، بلکه بخاطر بدعتی است که توسط معاویه دامنگیر امت رسول الله گردید. معاویه پسرش یزید را بشکل سلطنتی به جانشینی خود برگزید در صورتیکه عرف جامعه این چنین بود که مقام خلافت وخیلفه، میبایست بر اساس شورا و انتخاب مردم صورت بگیرد تا جامعه وحکمرانی بر بستر سنت و عرف خود جریان داشته باشد، یعنی همان مردم سالاری و دموکراسی امروز.
” إِنَّما خَرجْتُ لِطَلَبِ إلاصلاحِ فی أُمَّةِ جَدّی، أُُریدُ أنْ آَمُرَ بالمَعروفِ و أنهی عَنِ المنکَرِ”
آن اصلاح و امر به معروف ونهی از منکری که امام حسین«ع» برای آن خروج کردند همین بود و بس و همینقدر روشن و مبرهن که فهم آن نه فقاهت واجتهاد میخواهد ونه صاحب نظر درعلوم سیاسی، نه حاجتی به قاعده هرمنوتیک فلسفی دارد و نه نیازمند تأویل وتفسیر پیچیده ای است، اما مملو از محتوا و مانیفستی است ابدی برای حکمرانی ومدنیت وبرقراری عدالت. آن حضرت میداند به سلطنت رسیدن یزید یعنی بدعت یعنی آغاز خودکامگی، وهنگامیکه خشت اول و البفای آغازین یک حکومت، مبتنی بر استبداد و انحراف باشد، تبعیض وبی عدالتی و ظلم وفساد سراسر جامعه را دربرخواهد گرفت.
پیرو مکتب عاشورا آنکسی است که فلسفه امر به معروف ونهی از منکر را فهمیده است، رهرو حقیقی اباعبدالله الحسین آن کسی است که میفهمد *«امر به معروف، امر به مشروع نیست»!*
حسینی آن کسی است که هم شور دارد هم شعور، آن فهمیده ایست که بجای پهلوان بازیها وبر دوش کشیدن علم و کتل های سنگین بی خاصیت، اندکی از محنت دیگران را بر دوش میکشد ولو به اندازه یک لبخند یا بغضی کوچک.

امام حسین نه أَسِيرِ الْكُرُبَات است و نه قَتِيلِ الْعَبَرَات نه محتاج روضه و اشک است و نه ماتم وسوگواری بر او، هیچ تاثیری بجهت آمرزش گناهان دارد. پیرو مکتب حسین کسی است که هرگاه بر سر دو راهی ها مُخَـیــّـر گردید، شاهراه حق وحقانیت، راستی وصداقت، پاکی وطهارت وعزت وشرافت را برگزنید ولو *زپای فتاده سرنگون باید رفت*.
حسین«ع» مظلوم نبود و حتی در قتلگاه عاشورا، آن اسب های رمیده بر سرهای بریده و بدن های دریده گرچه اصاعه ادب بود اما آنهم مصداق شهادت مظلومانه امام نیست که این نوع مقاتله نیز عرف جامعه عرب بود. آن شاه شهید که ز قفس تن رهید، سالار آزادگان عالم است که مولانا در مقام یک سنی مسلک، شهادت طلبی،از جان گذشتگی، عاشقی، تعلق نداشتن به دنیا، شخصیت و سبکی روح او را تجلیل میکرد و از این زاویه که بر واقعه عاشورا می نگریست، نه تنها گریه وماتم را روا نمیدانست، بلکه شادی می کرد و میگفت عاشورا برای امام حسین و یارانش روز جشن و سرور و روز رهایی از زندان بوده است. برای عاشقی که با “هَیْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة ” از زندان رهایی یافته است، چرا کف نزنیم وشادی نکنیم؟ چرا چهره روشن حادثه را نباید دید که آنها نه با کراهت بلکه با شادی و رضایتمندی وصف ناپذیری، شهادت ومرگ با عزت را پذیرفته اند.
امام حسین در واقعه کربلا، تا یک جایی با عقلانیت آمده اند و بسان یک سیاستمدارِ مسلط وآگاه محاسبه نمود یعنی یک دور عاقلانه داشت اما هنگامیکه تنها راه گریز را تن دادن به ذلت و به زانو در آمدن دیده اند، ایشان دور عاشقانه را برگزید.
واین دور پاکبازی و عاشقی چنان در آن حضرت ویارانش جلوه گر و پرشکوه است که از حضرت قاسم نوجوان و آن گفتار “احلی مِنَ العَسَل” تا پیر قافله و حبیب ابن مظاهر، و منش ابوالفضل العباس و به سخره گرفتن امان نامه، وزیبایی ندامت حُــر و آغوش مهربانی امام، آنگونه محفل عشاق را با شور و اشتیاق سوزانی به نمایش میگذارند که عطش دیدار عاشق و معشوق و شوق عروج به معراج حضرت دوست است و دگر هیچ. حضرت زینب سلام الله علیها که شاهد و ناظر بر این واقعه است، مشاهدات را اینگونه بیان میکنند که «مَا رَأَیْتُ إِلَّا جَمِیلًا، من جز زیبایی چیزی ندیدم» حقیقت کربلا و مکتب عاشورای حسینی این چنین است اما؛
تا نشان سمّ اسبت گم کنند
تـرکمـانا نـعل را وارونـه زن
چه ظلم و ستمی است در حق حسین «ع» ومکتب آن حضرت که بر ذوالجناح عاشورا نعلِ وارونه زدند و رسالت وپیام او را، گروهی به انحراف وبعضاً به ابتذال کشانده اند.
کجایید ای سبک روحان عاشق
پـرنـده‌ تــر ز مرغـــان هــوایــی

.